طىّ زمان ببين و مكان در سلوك شعر * كاين طفل يك‌شبه ره يك‌ساله مىرود او در راه تحصيل دانش گامهاى بلندى برداشت تا جايى كه مايهء شگفتى گرديد . مرحوم « آية الله حاج ميرزا محمّد ارباب » كه خود از عالمان و اديبان بود و از جميع ملّايان قم ، جامع‌تر ، خوش‌فكرتر ، خوش‌محضرتر و شيرين‌سخن‌تر بود در تشويق و ترغيب او به تحصيل بسيار كوشيد ، تا جايى كه وى را بر فرزندانش ترجيح مىداد و او را كتابخانهء متحرّك خود مىدانست ( زيرا بسيار اتّفاق مىافتاد مطالبى را كه مىخواست و يا جاى آنها را در ميان كتابها جستجو مىكرد و يا اصل حديث و تفسير و يا تاريخ و يا شعر و يا موضوع ادبى ، هركدام را كه مىجست او جواب مىداد و بارها جوابهاى او را با كتابهايى كه نشان داده بود عرضه مىكردند مطابق مىافتاد ) وى مىگفت : من با وجود آقا على اكبر ( كه در آن موقع هفده‌ساله بود ) به كتابخانه احتياج ندارم . به‌هرحال اين « آقا على اكبر » كم‌كم علّامه‌اى بزرگ ، نويسنده‌اى توانا و محقّقى گرانقدر شد . و به « آية الله سيّد على اكبر برقعى قمى » معروف شد . او سراسر زندگىاش را در راه كسب علم و دانش صرف كرد و مقام و منزلتى و الا يافت . استادانش در ادب ، آقا شيخ جعفر غفرانى و آقا شيخ قاسم نحوى و در علوم منقول ، حاج ميرزا محمّد ارباب ، حاج شيخ حسن فاضل ، آقا شيخ ابو القاسم ملّا محمّد كريم ، آية الله حاج شيخ عبد الكريم حائرى يزدى ؛ مؤسّس حوزهء علميّهء قم ، آية الله حاج ميرزا حسين نائينى و آية الله سيّد ابو الحسن اصفهانى بودند . « 1 » و درجهء اجتهاد را نيز از مراجع تقليد اخير اخذ كرد . مقدّمات معقول را از آية الله حاج ميرزا محمّد ارباب و تحصيلات عاليهء معقول را نزد ميرزا على اكبر حكمى يزدى كه استادى مسلّم بود ، فراگرفت . آية الله برقعى ، هنوز بيستمين سال عمر را طى نكرده بود كه حلقهء درسى به وجود آورد و به پرورش دانش‌پژوهان پرداخت . او بندهاى بىجا و قيود بىپايهء زندگى را يكى پس از ديگرى از هم گسست و خود را از آلايشهاى زندگى بر كنار داشت .

--> ( 1 ) - از دو نفر اخير در مدّتى كه آنها در قم به حالت تبعيد به سر مىبردند ( ميان سالهاى 1301 و 1302 شمسى ) استفادهء درسى نمود .