مكهيالوى پرداخت و با اهل تسنن مناظره كرد و به تبليغ دين مشغول شد ، تأليفات وى به شرح زير است : ظهور المهدى ( چاپ 1910 م ) ؛ ثبوت خلافت ؛ ثبوت نبوت ؛ اسياف الامامة ؛ فيصلهء حقانى ؛ تحفهء نورانى و تكذيب قاديانى . تاريخ وفات نور حسين 27 رمضان 1359 ه ق / 29 اكتبر 1940 م بوده است . نور الدّين جزايرى لكنهوى 1330 ه ق / 1912 م مولانا سيد نور الدّين فرزند مفتى محمد عباس در لكنهو به دنيا آمد و بعد از تحصيل علوم در نزد پدرش و استادان معاصر به حيدرآباد دكن رفت . وى درحالىكه بيمار بود از حيدرآباد بازگشت و در 7 ژوئن 1912 م / جمادى الثانى 1330 ه ق در لكنهو داعى حق را لبيك گفت . نور اللّه نعيم الدّين 850 ه ق / 1446 م عارف جليل و صاحب دعوت و تبليغ شاه نور اللّه نعيم الدّين بن شاه برهان الدّين خليل اللّه اول ( 775 - 847 ه ق ) بن نور الدّين شاه نعمت اللّه ولى ( 22 رجب 730 - پنجشنبه 22 رجب 834 ه ق ) داماد احمد شاه قطب شاه بود . احمد شاه بعد از وفات گيسودراز ( 825 ه ق ) شاه نعمت اللّه را به زعامت خود پذيرفت در اين زمان بود كه تشيع در دكن آغاز شد . نور اللّه شوشترى ، شهيد ثالث ، قاضى 956 ه ق / 1549 م 1019 ه ق / 1610 م مولانا سيد نور اللّه بن شريف حسينى مرعشى از بزرگترين علماى شبه قارهء هند بود و با ايثارگريهاى خود ، دين را قوّت بخشيد . تشيع در هندوستان از زمان آل شنسب و سادات مهاجر رونق گرفت ، زيرا آنها از حكومتهاى دمشق و بغداد به تنگ آمده بودند و زندگى آنان براثر قتل و غارت واليان و حاكمان به خطر افتاده بود . اجتماع سادات به سند آمدند و سپس به مولتان و دهلى و آگره پخش شدند اما بازهم از سوى دشمنان مورد ظلم و ستم قرار مىگرفتند . بعد از قرن سوم موقعيت شيعيان در سند و مولتان بهبود يافت و جعفر بن محمّد بن عبد اللّه بن محمّد بن