محمد جواد عبد الرسول 1302 ه ق / 1884 م 1350 ه ق / 1930 م سيد عبد الرسول رضوى معروف به سيد محمد جواد در 10 ژوئن 1884 م در ميتابرج كلكته به دنيا آمد . پدرش نواب انتظام الدوله احمد عليخان مصنف « تحفهء احمديه » دوست واجد على شاه بود و بعد از ترك وطن خود در معيت پادشاه به سر مىبرد . مير مصطفى شاه ، جدّ امجد سيد عبد الرسول در علوم عربى تسلط داشت و استاد مسلم بود . وى با خواهر سيد ابو الحسن معروف به ابو ازدواج كرد . پدر سيد عبد الرسول خواهرزادهء ابو ، استاد علوم دين و فردى محدث و فقيه بود . سيد جواد فردى عالم و بسيار متقى و پرهيزگار و با احتياط بود . محبت و تقدس وى و سيد باقر در لكنهو ضرب المثل شده بود . اكثر مردم او را اخبارى مىدانستند . وى عموما در مسجد حكيم نظير حسن خان به سر مىبرد . سيد جواد در جوانى بعد از تكميل علوم دين در امتحان كامبريج عالى موفقيت به دست آورد . شعر هم مىسرود و « شاكى » تخلص مىكرد . اما به خاطر ترك دنيا و زهد از اين كار دست كشيد . وى در لكنهو حدود سال 1350 ه ق درگذشت . محمد حسن نبيرهء شيخ شهيد ثانى 1190 ه ق / 1776 م مولانا شيخ محمد حسن از اخلاف شيخ زين الدّين على شهيد ثانى رحمة اللّه عليه از راه عراق و ايران وارد هند شد و در دهلى اقامت گزيد ، در فقه ، اصول ، تفسير و حديث مهارت تام داشت ، ولى به فلسفه علاقه‌مند نبود . وى در هنگام حملهء افاغنه به عراق و ايران ، به نجف رفت ، ولى در آنجا نماند و به هندوستان سفر كرد و با پذيرايى صفدر جنگ ، قدرى آرامش يافت . وى در اين سفر تنها بود و خانوادهء او در كربلا مانده بودند . نواب صفدر جنگ ، فرزند خود شجاع الدوله را براى تعليم و تربيت به دست او سپرد . به نظر مىرسد شيخ محمد حسن در حدود سال 1190 ه ق وفات يافته باشد .