محمد امين ايلج‌پورى 1011 ه ق / 1603 م 1193 ه ق / 1779 م محمد امين بن حكيم محمد تقى اصفهانى در ايلچ‌پور برار به دنيا آمد و تحصيلات خود را در محضر شيخ مازندرانى و محمد مصطفى مرادآبادى به پايان رساند و در علوم معقول و منقول تبحر يافت و يكى از شعراى فارسىگوى عصر خويش بود . وى در زادگاه خود وفات يافت . محمد امين گوپالپورى 1291 ه ق / 1874 م مولانا محمد امين از اهالى « گوپالپور بلوك سارن ، هند » و فردى بزرگوار و عالم و فاضل بود . وى در سال 1291 ه ق وفات يافت . محمد باقر ( بيجاپورى ) 1050 ه ق / 1640 م 1128 ه ق / 1716 م از اجداد نواب تراب عليخان سالار جنگ شخصى به نام شيخ اويس ثانى همراه فرزندش شيخ محمد على وارد دكن شد . چون وى از مدينهء منوره آمده بود و سابقهء خدمتگزارى و توليت داشت ، مردم به او احترام مىگذاشتند . شيخ محمد على با دختر ملا احمد ، دبير سلطنت دربار عادل شاه ازدواج كرد و صاحب دو فرزند شد به نامهاى محمد باقر و محمد حيدر . محمد باقر زبان عربى و علوم اسلامى را در محضر استادان فراگرفت و در علوم معقول و منقول شهرت يافت . وى با خواهر امير عليخان بيجاپورى ازدواج كرد و زندگى آبرومندانه‌اى داشت . مصطفى خان وزير سكندر عادل شاه مخالف وى بود او به دربار عالمگير شاه آمد و به منصب دو هزار پياده و پانصد سوار منصوب شد و سپس به حكومت شاه‌جهان‌آباد و كشمير برگزيده شد . در اواخر عمر بنا به سفارش اسد خان ، ديوانى تلكوكن نظام شاهى يافت و مدتى در اين سمت باقى بود و سرانجام خانه‌نشين شد . وى در اورنگ‌آباد سكونت يافته بود و در همان جا در سال 1128 ه ق / 1716 م درگذشت . تصانيف او عبارتند از : تلخيص المرام فى علم الكلام ؛ روضة الانوار ؛ زبدة الافكار . محمد فصيح نام آن را روضة الانوار و زبدة الافكار نوشته است .