هزار روپيه خيريه « اوده » بود تعيين كرد . سلاطين و بيگمات « اوده » بيست هزار روپيه براى تقسيم بودجهء ماهيانه در اماكن مقدسهء عراق نيز وقف كرده بودند . مولانا بن حسن به لقب شمس العلماء معروف بود . او وقار خاصّى داشت و از زيبايى جسمى بىبهره نبود ، به ورزش اهميت مىداد و علاوه بر آن به فنون جنگى نيز آشنايى داشت و به سبب داشتن صوتى خوش سخنرانيهايش مردم را جذب مىكرد و هنگامى كه از اشعار مثنوى مىخواند ، مردم به وجد مىآمدند و نيز با خواندن اشعار رزمى خود كيفيت جنگ را به خوبى مجسم مىساخت . ابن حسن شاگردان زيادى داشته كه از ذكر نام آنها خوددارى مىشود از جمله يكى از شاگردان او اين حقير بوده است و كتاب شرائع الاسلام را نزد او خوانده‌ام . وى در 26 شعبان 1368 ه ق در لكنهو وفات يافت . از فرزندان او مىتوان مولانا قائم مهدى را نام برد . تصانيف او عبارتند از : 1 - الرأى السديد فى مسائل الاجتهاد و التقليد ( چاپى ، عربى ) 2 - الامام الراتب ( چاپى ، اردو ) 3 - ارث الخيار ( رساله استدلالى ) 4 - فضائل و مصائب اهل بيت ( دو جلد ) 5 - حاشيه بر رسائل شيخ ( مفصل ) 6 - نهاية الاصول فى حاشيهء كفاية الاصول ( دو جلد مفصل ) 7 - رساله ترابيه ( استدلالى ) . ابن حسن نونهروى 1317 ه ق / 1899 م 1400 ه ق / 1980 م نادرة الزمن مولانا سيد بن حسن خلف سيد محمّد جواد در نونهره بلوك غازىپور در 13 صفر 1317 ه ق روز پنجشنبه مطابق 22 ژوئن 1899 م متولد شد . تحصيلات ابتدايى را در نزد استادان محل فراگرفت كه از ميان آنان مىتوان مرحوم حكيم سيد محمد هادى را نام برد . وى در علوم رياضى عموما و اقليدس خصوصا مهارت كامل داشت به طورى كه استادان لندن و هندوستان استادى وى را قبول داشتند و مسايل را پيش وى حل مىكردند . استاد بزرگ ديگر او سيد محمد مرتضى فلسفى بود . وى در سال 1911 م وارد مدرسهء سلطان المدارس شد و مدرك صدر الافاضل را به دست آورد و بعد از كسب فيض از حضور بزرگانى مانند سيد محمّد باقر ، سيد محمد هادى و مولانا محمّد رضا به لكنهو بازگشت و در آنجا سكونت گزيد .