آل محمّد ، حاجى 1234 ه ق / 1819 م 1325 ه ق / 1907 م در ميان رؤساى امروهه ، آل محمد فرزند حاجى اصغر حسين از علماى بزرگ و مالكين عمده به شمار مىرفت . در محضر علماى امروهه به تحصيل علم پرداخت ، آنگاه به لكنهو ، نجف و كربلا رفت و مصدر خدمات دينى قرار گرفت . از درباريان حكومت وقت به شمار مىآمد و به علاوه در شهردارى نمايندگى مردم را برعهده داشت . در سالهاى 1298 ه ق و 1300 و 1324 چندين بار به زيارت حج نايل آمد . زبانهاى عربى و فارسى و نيز ادبيات اردو را به خوبى مىدانست و بدون تأمل شروع به نوشتن مىكرد . تقريظى به زبان عربى و فارسى ( ترجيع ) بر عبقات الانوار نوشت . نامه‌اى بدون نقطه و همچنين خطبه‌اى بدون الف براى شيخ محمّد مازندرانى ارسال داشت و مورد تحسين وى واقع شد . مولانا آل محمّد در تاريخ 9 شوال 1234 ه ق متولد شد و در 1325 ه ق درگذشت . تصانيف او عبارتند از : 1 - سبحة الجواهر ( احوال علما ) ، 2 - طعن النصول ( واقعهء عثمان ) ، 3 - دافع الشكوك و الدوها ( امامت ) ، 4 - مثنوى نان خشك ( فارسى ، عربى ) 5 - حلية الاولياء در بحث متعة النساء ، 6 - القام الاحجار فى افواه الاشرار ( رد اعتراض بر عزاى امام ) ، 7 - زاويه هاويه ( در مطاعن معاويه ) ، 8 - گلزار جنت ( تصوير كربلا ) ، 9 - سرمد الهموم فى جواز البكاء على الحسين المظلوم ، 10 - در شهوار در احوال نور رسول مختار ، 11 - مثنوى سبعه سياره در معجزات جناب امير ، 12 - دستور الخيول در علاج اسبان ، 13 - غضب البتول ، 14 - درة البيضاء فى اثبات حق فاطمة الزهراء ( اردو ) ، 15 - تفسير بعضى از آيات قرآن ، 16 - نتايج فكريه ( در ابطال خلافت ) ، 17 - دوغازه شاهد ( در نفى عروسى قاسم ) ، 18 - الذر المضى ( اصول دين ، عربى ) ، 19 - بيان حاسم ( در نفى عروسى قاسم ) .