است . على رضا مخدوم‌پورى 1282 ه ق / 1865 م 1320 ه ق / 1902 م مولانا سيد على رضا بن سيد اصغر حسين در مخدوم‌پور بلوك « غازىپور » متولد شد و از شاگردان زكى حسن زنگىپورى به شمار مىآمد و شرح لمعه و شرح مواقف و غيره را در نزد وى فرا گرفت و در دفتر محمد نواب ، سرپرست عظيم‌آباد به سمت ناظم امور مشغول كار شد و نواب سيد كاظم حسين خان ، نوهء محمد نواب را از ميزان تا شرح لمعه تعليم داد . در سال 1309 ه ق به زيارت عتبات مشرف شد . و از شيخ محمد حسين و مرحوم ملا محمدطه نجفى اجازه‌ها دريافت كرد . وى در حدود سال 1320 ه ق درگذشت . على رضا بهيك‌پورى 1334 ه ق / 1916 م سيد على رضا شاگرد مفتى محمد عباس بود . او در يكم شعبان 1334 ه ق در « بهيك‌پور » ، در ايالت بهار ( هند ) وفات يافت . على رضا 1330 ه ق / 1912 م سيد على رضا ، عالم ، فاضل و متدينى بزرگ بود . نواب حامد عليخان ، رامپور به او بسيار اعتماد داشت و او را ناظم آبدارخانه قرار داد و منصب داروغگى اعطا كرد اما گرفتار توطئه اطرافيان شد و رامپور را ترك كرد . وى بعد از سال 1328 ه ق نيز زنده بوده است . على شريف لكنهوى 1231 ه ق / 1815 م ميرزا على شريف بن محمد زمان ( علوى خان ، 1160 ه ق ) طبيب و فقيه و فاضل منطق و فلسفه و كلام و شاگرد خاص غفران مآب بود كه در سال 1231 ه ق در لكنهو درگذشت . او علاوه بر مناظره‌ها رساله‌اى نفيس دربارهء حميات نوشته است .