ثانى در كتاب مسكن الفؤاد از شيخ طوسى و وى از شيخ مفيد و وى از ابن غضايرى و وى از صدوق و وى از محمد بن حسن الصفار كه بسند خود از امام صادق روايت كرده و همچنين سيد نعمة اللّه جزائرى در انوار نعمانيه بنقل آن پرداخته و حاج ملا باقر كجورى در جنته النعيم ص 74 نقل كرده و آن را شرح و ترجمه نموده و گفته اين نامه دلالت بر شأن عبد اللّه محض مىنمايد . و محدث قمى در منتهى الآمال جلد اول فرموده و امام صادق عليه السّلام نامه‌اى براى عبد اللّه و ساير اهل بيت او فرستاده و از عبد اللّه تعبير فرموده بعبد صالح و دعا كرده در حق ايشان بسعادت و آن نامه دلالت مىكند بر اينكه ايشان معذور و ممدوح و مظلوم بوده‌اند و بمقام امام و حب او عارف بودند و سيد بن طاوس در اقبال در اعمال ماه محرم عده شواهدى از روايات بحسن عقيدهء آنها نقل مىكند كه در زمرهء شهدا محسوب‌اند و اخبار دالهء بر ذمرا حمل به تقيه فرموده و اللّه العالم فاطمه بنت اسامة بن زيد ابن حارثه از زنان فاضله عصر خود بوده و تا زمان عمر بن عبد العزيز حيوة داشته اتفاقا روزى بر عمرو بن عبد العزيز وارد شد عمر تا او را ديد از سرير خود فرود آمد و او را استقبال كرد و از روى جامه دست او را گرفت و در مجلس خود نشانيد و هر حاجتى كه داشت همه را روا كرد ( اعلام النساء ) اما پدرش اسامة بن زيد علامه او را در قسم اول خلاصه ذكر كرده و مامقاني حديث او را از احاديث حسان بشمار گرفته و در اعيان الشيعة از او مدح بسيار نموده و هوالحق و اخبار واردهء در ذم او را از تخلف او از بيعت امير المؤمنين عذر او را ارباب رجال ذكر كرده‌اند : بالاخره امام حسين شصت هزار درهم قرض او را ادا كرد و او را با برد احمر كفن نمود و موت او در سنه چهل و نه يا پنجاه يا پنجاه چهار بوده و در أسد الغابة وفات او را در سنه پنجاه و هشت يا پنجاه و نه گفته و اللّه العالم و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم او را امارت لشكر مهمى