عبادت عليا مخدره حضرت زينب ( ع ) علامه شهير نقدى در كتاب زينب كبرى گويد عبادت از عبوديت و بندگى است و نهايت خضوع و خشوع و تذلل است و بديهى است جز خداى تعالى كسى و چيزى قابل ستايش و بندگى و درخور خضوع و خشوع نيست تنها خالق متعال و خداوند كريم بخشنده مهربان است كه ولىنعمت همهء موجودات و جانبخش همهء هستى است و تمامى موجودات عالم در مقام عبوديت و ستايش در مقام خويش هستند و همواره بتحليل و تقديس و تسبيح ذات واجب الوجود بىشبيه و نظير مىباشند و هريك درخور استطاعت فهم و بينش خود خالق متعال را مىستايند و هر اندازه معرفت و شناسائى بيشتر باشد خضوع و خشوع و تذلل بآستان قدس الهى بيشتر مىشود روى همين اصل بود پيغمبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله و سلّم شبها را تماما قيام داشت و آن‌قدر در پيشگاه الهى ايستاد كه قدم‌هاى او ورم كرد و رنگش زرد شد آنگاه آيه طه ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى نازل شد امير المؤمنين عليه السّلام در هر شب و روز هزار ركعت نماز مىخواند حتى در جنگها تا ممكن بود از خواندن نماز خوددارى نمىكرد و همچنين حضرت زهراء ( ع ) شبها را نماز مىخواند تا نزديك طلوع آفتاب و دعا بمؤمنين و مؤمنات مىكرد ذريهء او هم اين ميراث را داشته‌اند . عبادت حضرت مجتبى و حضرت سيد الشهداء خصوصا نمازهاى روز عاشوراء يك حقيقت ثابتى را نشان مىدهد كه عقول بشرى از درك آن عاجز است . اما عليا مخدره زينب ( ع ) در خضوع و خشوع و عبادت و بندگى وارث مادر و پدر بود اكثر شبها را بتهجد صبح مىكرد و دائما قرآن تلاوت مىفرمود و بگفته بعضى از مورخين كه مىنويسند تهجد و شب‌بيدارى زينب عليها سلام در تمام عمرش ترك نشد حتى شب 11 محرم با آن‌همه فرسودگى و خستگى و ديدن آن مصيبت‌هاى دلخراش