است ( وَ امْرَأَةً مُؤْمِنَةً إِنْ وَهَبَتْ نَفْسَها لِلنَّبِيِّ إِنْ أَرادَ النَّبِيُّ أَنْ يَسْتَنْكِحَها خالِصَةً لَكَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ ) يعنى حلال كرديم از براى تو زن مؤمنه را اگر ببخشد نفس خود را براى پيغمبر بدون مهر اگر پيغمبر خواهد كه او را نكاح كند و اين حكم مخصوص تو است نه از براى سائر مؤمنان . و در حيوة القلوب مىفرمايد ام شريك اسمش غزية يا غرية براء مهملة يا معجمة مىباشد دختر دودان بن عوف بن عامر بن لوى بود پيش از آن حضرت زوجه ابو العسكر دوسى يا سهمى الازدى بوده و شريك را از او بهم رسانيده . و در اصابه گويد در ماه رمضان بشرف اسلام مشرف شد بعد طلب كرد رفيقى را كه با او هجرت بمدينه بنمايد و خدمت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم برسد اتفاقا با يك نفر يهودى مصادف شد سؤال كرد اى ام شريك قصد كجا دارى فرمود رفيقي طلب مىكنم كه مصاحب من باشد و مرا به خدمت پيغمبر برساند يهودى گفت من با تو شريك مىشوم ام شريك قبول كرده با او همراه شد درحالىكه روزه بود چون وقت افطار رسيد يهودي زوجهء خود را تهديد كرد كه اگر شربتى آب بام شريك داده‌اى ترا هلاك مىنمايم چون تشنگى بام شريك غالب شد در حال ديد دلوي روي سينهء او گذارده شده است ام شريك از او آشاميد حس آشاميدن آب را يهودى ملتفت شد زوجهء خود را گفت اكنون مىنگرم كه ام شريك آب مىآشامد زن يهودى قسم ياد كرد كه من او را آب نداده‌ام . تا اينكه گويد ام شريك داخل مدينه گرديد و كانت جميله عرضت نفسها للنبى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم فقالت انى اهب نفسي لك و اتصدق بها عليك فقبلها و كانت امرأة جميلة عايشه از اين كردار بخشم آمد گفت زنى كه نفس خود را به مردى بخشد خيرى در او نيست ام شريك اين بشنيد فرمود آن زن من هستم و همه خير با من است پس آيهء مذكوره بتصديق ام شريك نازل گرديد . و در كافي بسند حسن از امام محمد باقر روايت كرده است كه زنى از انصار به خدمت