فاطمة خير نساء البشر * و من لها وجه كوجه القمر فضلك اللّه على ذ الورى * بفضل من خص بآى الزمر زوجك اللّه فتى فاضلا * اعنى عليا خير من في الحضر فسرن جاراتي بها انها * كريمة نبت عظيم الخطر معاذه ام سعد بن معاذ اين شعر قرائت نمود اقول قولا فيه ما فيه . . . * و اذكر الخير و ابديه محمد خير بنىآدم * ما فيه من كبر و من تيه بفضله عزفنا رشدنا * فاللّه بالخير يجازيه و نحن مع بنت بني الهدى * ذى شرف قد مكنت فيه فى ذروة شامخة اصلها * فما ارى شيئا يدانيه و ديگر زنان همان شعر اولى از اين ارجوزه‌ها را مكرر قرائت مىكردند و تكبير مىگفتند تا بدرون سراى درآمدند ( يص ) در احوال عايشه گفته كه زنان در عروسي فاطمة اظهار شادى مىكردند و ارجوزه مىخواندند و مىگفته‌اند ابوها سيد الناس حضرت رسول فرمود بگوييد و بعلها ذو الشدة الباس و چون مصرع ثاني در مدح حضرت امير بود با آنكه پيغمبر فرموده بود عايشه منع مىكرد زنان را از خواندن حضرت فرمود چرا نمىخوانيد عرض كردند عايشه نمىگذارد فرمود عايشه ترك عداوت ما را نمىكند بالجمله حضرت فاطمه را بدين‌گونه احترام و تعظيم بر حضرت امير وارد كردند و قد زفت شمس الضحي الى بدر الدجي پس حضرت رسول فاطمه زهرا را بر حصير قطرى به طرف خودش نشانيد و حصير قطرى حصيرى است با نشان كه از بحرين مىآورند و به حضرت امير المؤمنين ملاطفت فرمودند و امير المؤمنين از شرم نگران زمين بود و لب از تكلم فروبسته و همچنين فاطمهء زهراء پس رسول خدا فاطمه را فرمان داد كه مقدارى آب حاضر كن فاطمه برخواست و كاسه چوبين خود را پرآب كرد بياورد پيغمبر جرعهء از آن را مضمضه كرده ديگرباره در كاسه بريخت پس لختى از آن آب را بر سر فاطمه نثار كرد و مقدارى در ميان هر دو پستانش