خود صادر اولى و زاول * يك صادر ديگر مصدر آوردى از گلشن غيب و عالم قدس * يك گلبن گل معطر آوردى از شاخ درخت آفرينش * از كشته خويشتن برآوردى هم تلخى كام ما از امروز * بيرون كردى و شكر آوردى عالم عرض است اندرين عالم * از جوهر خويش جوهر آوردى هم از پس پرده سر پنهان * بيدا كردى و يكسر آوردى جانى بجهان دوباره دادى * يكباره روان ديگر آوردى اى آينه خدا نمائى * اين آينه را تو مظهر آوردى اين تاج شفاعت است كامروز * در قوس نزول باسر آوردى بالاتر از آن مقام محمود * بيت الحمدى تو برتر آوردى مستوره خلق و اسم اعظم * بر لوح قضا مقدر آوردى هم نور و جود فاطمى را * در اين عالم بپيكر آوردى از ميوه جنت اين وديعت را * در مخزن صلب اطهر آوردى هم جنت خلد را به دنيا . . . * بر اين صورت مصور آوردى سهل است هزار حور و غلمان * رضوان خداى اكبر آوردى اى پادشه سرير لو لاك * بر فرق وجود افسر آوردى برهان پيمبرى است با تو * يا آنكه چو خود پيمبرى آوردى هم نور مقدس الوهيت را * بر ديده پاك حيدر آوردى يكتاست على و نيست همتايش * او را بعلى برابر آوردى دادى بعلى امانتت را * آن را كه ز حى داور آوردى اثر طبع ميرزا جواد تجلي آنكه از جان من عزيزتر است * در دلم هست و غائب از نظر است تير اگر او زند دلم هدف است * تيغ اگر او كشد تنم سپر است