در بارها مربوط بوده‌اند مدح گفته است و در ضمن مسلك تصوف داشته و عاقبت در شيراز بسال 763 رحلت كرده و در آنجا مدفون شده است . خواجو در نظم و نثر فارسى قدرت بسيار داشته و در غزل و مثنوى بزم و معاشقات استاد كامل بوده و در اين دو فن او را باستادى مسلم مىدارند . در غزل سبكى خاص دارد . كه حد وسط ميان سبك سعدى و حافظ است و معاشقات را با تصوف آميخته و الفاظ روان و معانى طبعى بسيار دارد . در مثنوى سبك نظامى را دنبال كرده و در بسيارى از موارد از او روان‌تر سروده است . ( سالنامهء پارس بقلم سعيد نفيسى ) مزار خواجو در تنگ اللّه اكبر شيراز قرب بقعهء شيخ شرقى در اين تاريخ موجود است و آب ركن‌آباد از جنب آن مىگذرد . لوح سنگى كه اكنون به روى قبر اوست از آثار حجارى قرن هشتم هجريست . ( از سعدى تا جامى ، ص 248 و 259 ) ساير مآخذ ، رجال حبيب السير ، ص 47 ، تذكرهء دولتشاه سمرقندى ، ص 165 . 1 - احوال و منتخب اشعار خواجو : طهران ، 1307 ش ، سربى ، رقعى ، بقلم سعيد نفيسى ، 96 ص . 2 - ترجيع‌بند خواجو : ( شعر ) : شيراز ، 1317 ش ، سربى ، رقعى ، كتابفروشى جهان‌نما ، چاپ سوم 54 + 299 ص ، ضمن عوارف المعارف . طهران ، 1283 ق ، سنگى . 3 - ديوان خواجو ( شعر ) :