الامير المسدد المؤيد المنصور ادام اللّه علوه بس او را ديدم ملكى بزرگوار و دانا الخ . ) فلوگل و ساير مستشرقين از اين عبارت چنان فهميده‌اند كه مقصود منصور بن نوح ابن نصر بن احمد بن اسماعيل سامانى ( 350 - 365 ) است ، به نظر بنده اين مسئله بسيار مشكوك مىآيد زيراكه ظاهر عبارت چنان مىنمايد كه كلمات الامير المسدد المؤيد المنصور همه از القاب تعظيم و تفخيم معموله باشند كه باغلب ملوك و امرا اطلاق مىشده است نه اينكه مراد از المنصور اسم آن پادشاه بوده است زيراكه اين سه كلمه المسدد ، المؤيد ، المنصور همه در عرض هم ذكر شده‌اند پس چه ترجيحى دارد كه بگوئيم المنصور اسم يا لقب او بوده است نه المؤيد يا المسدد وانگهى لقب رسمى منصور بن نوح مذكور بتصريح عموم مورخين الامير السديد بوده است نه الامير المسدد . ولى مع‌ذلك كله حدس فلوگل و ساير مستشرقين در اينكه مراد منصور بن نوح باشد به كلى محال و غير ممكن نيست بخصوص كه كلمه المسدد با لقب رسمى منصور بن نوح السديد هر دو از يك ماده‌اند در موضوع عصر مؤلف به شك مىاندازد اينجاست كه در پشت صفحهء اول نسخه اين عبارت به همان خط كاتب اصلى مسطور است ، ( كتاب الابنيه عن الحقائق الادوية تأليف ابو منصور موفق بن على الهروى هرس اللّه . ) كه اين جملهء دعائيه « هرس اللّه » تقريبا صريح است كه مؤلف كتاب در حين استنساخ اين نسخه بتوسط اسدى يعنى در سنهء 447 در حيات بوده است و در اين صورت چگونه معاصر منصور بن نوح سامانى مىتواند