مىزيست و از شاگردان امام فخر رازى بود و در استيلاى مغول از ايران گريخت و در بلاد روم ساكن شد و در آنجا بتعليم و تأليف پرداخت و عاقبت در سال 660 ق رحلت كرد . اثير الدّين ابهرى در منطق و رياضيات و نجوم و حكمت مؤلفات معروف دارد از آن جمله : كتاب ايساغوجى در منطق و هداية الحكمة در منطق و طبيعيات و الهيات كه شروح متعدد بر آن نوشته‌اند . در ضمن شعر فارسى را نيكو مىسروده و در اوائل عمر با جمال الدّين عبد الرزاق اصفهانى مشاعره مىكرده ولى از شعر او چيزى بدست نيست . ( سالنامهء پارس بقلم سعيد نفيسى ، ص 61 ) ساير مآخذ : معجم المطبوعات ، ص 290 ، الذريعة ، ج ، ص 138 ، ريحانة الادب ، ج 1 ، ص 37 . 1 - ايساغوجى در منطق ( عربى ) : مصر ، 1340 ق ، سربى ، وزيرى ، ضمن مجموعهء متون الكبير . گانپور ، 1914 ، سنگى ، وزيرى ، 16 ص ، در هامش آن مرآة المنطق به فارسى . ابو عبد اللّه ( يا ) ابو محمد مفضل بن عمر جعفى كوفى : ( ) از اصحاب امام جعفر صادق و امام موسى كاظم ( ع ) بوده است . شيخ نجاشى و علامهء حلى او را فاسد المذهب و مضطرب الرواية دانسته‌اند . شيخ كشى احاديثى در مدح و قدح او ذكر نموده در ارشاد شيخ مفيد عبارتى است كه دخالت بر توثيق او دارد و از كتاب غيبت شيخ طوسى معلوم مىشود