گويند اشعار مصنوع مىسروده ولى از اين قسم اشعار او چيزى در ميان نيست و مهمترين نظمى كه از او باقى مانده ببحر تقارب از پندهاى انوشيروانست در حدود دويست بيت اصل آن به زبان پهلوى بوده و ترجمهء به نثر از آن بابن سينا نسبت مىدهند باسم ظفرنامه ( سالنامهء پارس ، بقلم سعيد نفيسى ) . 1 - پند نامهء نوشيروان ( شعر ) : طهران ، 1312 ش ، سربى ، بتصحيح سعيد نفيسى ، 28 ص . محمد بن محمود دهدار شيرازى متخلص بفانى : ( 947 - 1016 ق ) خواجه محمد حكيم دهدار فانى از علماى متأخر صوفيه است . علم از شاه فتح اللّه آموخت چون شاه فتح اللّه بعد از فوت على عادل شاه بدرگاه اكبرى شتافت خواجه محمد به شهر احمدنگر رفته در خدمت برهان نظام‌شاه اعتبار يافت و ناظم مملكت گشت . در آن اوان شيخ حسن نجفى باحمدنگر رسيد خواجه محمد دهدار معتقد او شد . هيجده سال بخدمتش بسر برد و كتب خوانده را بار ديگر تكرار كرد و آداب صوفيه آموخت . پس چون نظام‌شاه نبيرهء نظام‌شاه مسطور بسلطنت نشست حكومت برار يافت و بعد از فوت او به ( برهانپور ) و از آنجا به بندر ( سورت ) رفت و همه را ترك گفته منزوى گرديد . خان‌خانان بغايت معتقدش بود . شصت و نه سال عمر يافت . در سنهء 1016 درگذشت . ( تحفة الكرام ، ج 2 ، ص 77 ) : ساير مآخذ ، رياض العارفين ، ص 393 ، مقالات الحنفاء ، ص 268 .