شمس الدّين محمد بن محمد بن حمزة رومى حنفى فنارى ، ابن فنارى ( 751 - 834 ق ) از اكابر علماى عثمانى و در معانى و بيان و هيئت و قرائات و علوم متداوله وحيد عصر خود و يكى از چند تن رؤساى علمى مىباشد كه در آن زمان هركدام در يك‌رشته متخصص و فريد بوده‌اند . او در بيروت و بروسه و قسطنطنيه سمت قضاوت داشت بعدا بمنصب شيخ الاسلامى رسيد و نزد سلاطين عثمانى مقرب بود . در اواخر از چشم نابينا شده و بسال 834 در گذشت ( ريحانة الادب ، ج 3 ، ص 229 ) 1 - عين الاعيان فى تفسير سورة الفاتحة ( عربى ) : آستانه ، 1326 ق ، سربى . 2 - مصابيح الانس بين المعقول و المشهود فى شرح مفاتيح غيب الجمع و الوجود ( عربى ) : صدر الدّين محمد بن اسحاق قونيوى ، شرح ، طهران ، 1323 ق ، سنگى ، رحلى ، خط محمد صادق بن محمد رضا تويسركانى ، چاپ شيخ احمد شيرازى ، 343 ص ، با حاشيهء ميرزا محمد هاشم اشكورى . نظام الدّين ابو يعلى محمد بن محمد بن صالح ابن عيسى هاشمى بغدادى عباسى ، ابن الهبارية : ( - 504 ق ) شاعرى عرب ، ملازم خدمت خواجه نظام - الملك . مدتى در اصفهان اقامت گزيد و سپس به كرمان هجرت كرد و به آنجا درگذشت . گذشته از ديوان بزرگ او ، كليله و دمنه را به عربى نظم كرده و نام آن نتائج الفطنة نهاده و ارجوزهء موسوم به الصادع و الباغم