از سال 918 از مكه باستانبول رفته و در زمان سلطان سليمان ( 926 - 974 ) در گذشته است . حاج خليفه رحلت او را يك جا در حدود 902 و جاى ديگر در 966 نوشته و اين هر دو تاريخ نادرست است . زيراكه 902 شش سال پيش از مرگ استادش علامهء دوا نيست و اين ممكن نيست و 966 هم 58 سال پس از مرگ دوا نيست و اين نيز بسيار دور مىنمايد و خود او در ترجمهء مجالس النفائس تصريح مىكند كه در ركاب سلطان سليم در 924 در مصر بوده و آن ترجمه را در سال 927 بپايان رسانده است و ازاين‌قرار مىبايست در اوائل قرن نهم و پس از 927 در گذشته باشد . حكيم شاه محمد در همهء علوم زمان خود دست داشته و به دو زبان تازى و فارسى تأليف مىكرده و از جملهء مؤلفات اوست : تفسير سورة النحل تا آخر قرآن ، ربط السور الآيات حواشى بر تهافت مولى خواجه‌زاده الخ ( سالنامهء پارس ، سال 1324 ، بقلم سعيد نفيسى ) ساير مآخذ : ريحانة الادب ، ج 3 ، ص 296 از سعدى تا جامى ، ص 493 ، معجم المؤلفين ج 11 ، ص 170 1 - مجالس النفائس ، تذكرهء شعراء : امير عليشير نوائى ، ترجمه از تركى جغتائى ، طهران ، 1323 ش ، سربى ، با لطائف‌نامهء فخرى هراتى ، باهتمام على اصغر حكمت . محمد بن المثنى بن القاسم الحضرمى الكوفى : ( ) ثقه ، صه ، جش . له كتاب ، عنه احمد ، جش .