از نژاد قضاة تركهء اصفهان بود . در اوائل حل باكتساب علوم عقليه و نقليه پرداخته ترقى فاحش كرد و از اصفهان باردوى سعادت نشان رفت و منظور نظر شفقت شاه جنت مكان گرديد . بعضى اوقات بشركت مير - علاء الملك مرعشى منصب قضاء عسكر يافت و در اردو بامر تدريس پرداخته و در مدرس او جمعى از تلامذهء او بمباحث و افادات او فيض‌ياب بودند . در زمان اسماعيل ميرزا بر خلاف ساير علماء بدستور معزز و محترم و اكثر اوقات از زمرهء مجلسيان بود . بعد از فوت اسماعيل ميرزا باصفهان رفته بامر قضاء كه هميشه در سلسلهء تركه بود قيام داشت به جهت ناهموارى حكام و اتراك دامن از شغل درچيده منصب تدريس و خادمى روضهء رضويه يافت و مدتى در مشهد بدان شغل شگرف پرداخت . در سنهء 991 كه حمزه ميرزا از يورش خراسان عبور نمود در موكب همايون از مشهد بعراق آمده در ولايت رى در گذشت . ( تاريخ عالم آراء عباسى ، ص 115 ) ساير مآخذ : تذكرهء مجمع الخواص ، ص 33 ، مجلهء يادگار ، سال 3 ، شمارهء اول ، تذكرهء عرفات العاشقين نسخهء خطى كتابخانهء ملى ملك ، روضات الجنات ، چاپ اول ، ص 59 ، منتظم ناصرى ، ضمن وقايع سال 850 ق . 1 - تنقيح الادلة و العلل فى ترجمة كتاب الملل و النحل : ( تاريخ فراغت از ترجمه 843 در اصفهان ؟ ) ابو الفتح محمد بن عبد الكريم شهرستانى ، ترجمه ، طهران ، 1321 ش ، سربى ، وزيرى ، بتصحيح سيد محمد رضا جلالى