زندان خلاص شوى . وى با خفت هرچه تمام‌تر آن كار را بجاى آورد و در قرطبه به فقر و فاقه مىگذراند . چون عامه از دست تعدى خاصه بستوه آمدند قدر ابن رشد را دانسته از سلطان درخواست كردند كه باز منصب قضا را بحكيم محول كند سلطان دوباره ابن رشد را بر سر كار آورد . در همان اوقات يعنى در حدود سال ششصد هجرى بدرود زندگى گفت . قاضى ابو الوليد در فلسفه بيشتر نظر داشته در طب و غيرها و عمدهء كار او بيان مطالب ارستو بوده و تعليقات و شروح مشكلات گفتار آن حكيم را آسان مىنمود . مشربش در حكمت مشرب مشائين و در شعر و ادبيات نيز ماهر و زبر دست بود . ابن رشد تدريس نيز مىكرده اما مسلمين از ترس تكفير كمتر بمجلس درس او حاضر مىشدند و تلاميذ وى بيشتر عيسوى و موسوى بودند و ظاهرا سبب كمى شهرت او در مشرق نيز همان تهمتها باشد ، ولى در مغرب از اجلهء حكماى عرب و دانشمندان اسلام شمرده شده و در مغرب همان حال دارد كه ابن سينا در مشرق ( روزنامهء تربيت ، شمارهء 62 ، ربيع - الاول 1320 ق . ) ساير مآخذ : دائرةالمعارف آريانا ، ج 1 ، ص 801 . 1 - بداية المجتهد و نهاية المقتصد ( عربى ) : 2 جلد ، مصر ، 1329 ق ، سربى ، بتصحيح شيخ محمد شاكر . قاهره بىتاريخ ، سربى ، وزيرى ، 486 + 480 ص . 2 جلد ، مصر ، 1353 ق ، سربى ، 448 + 000 ص .