ايران و عرب و ترك اسلوب بيان او غالبا بقدرى دور از ادب است كه قسمت عمدهء سخنانش براى ترجمه مناسب نيست مع‌ذلك كتاب معروف اخلاق الاشراف او هرجا كه با ادب و عفيف مانده قطعهء از انتقاد و مطايبه مىباشد و در همان حال بعضى از اشعار جدى او كه از نظر غالب تذكره‌نويسان مجهول مانده داراى جمالى خاص و لطفى ممتاز است . راجع به سرگذشت زندگانى او عادة اطلاع مشروحى بدست نيامده جز اينكه وى اصلا از اهل قزوين بوده و نسبت به آن شهر ظاهرا محبت و علاقهء نداشته و بعد از چندى در شيراز مىزيسته و نسبت به آن شهر بيشتر علاقمند بوده و مسلك اهل تسنن داشته و طالب شهرت بزهد و تقوى و مدعى آن نبوده . وى در شيراز تحصيل نموده و در هر فنى مهارت كامل پيدا كرده و بتصنيفات و تأليفات پرداخته پس از آن بقزوين بازگشته ، و بمنصب قضاوت و به آموزگارى و تربيت بزرگزادگان منتخب گرديده . . . ( از سعدى تا جامى ص 248 و 263 ) ساير مآخذ . تذكرهء دلگشا ص 194 1 - ديوان كليات ( شعر و نثر ) « 1 - اخلاق الاشراف ( نثر ) 2 - ريش‌نامه ( شعر و نثر ) 3 - صد پند ( نثر ) 4 - تعريفات يا ده فصل ( نثر ) 5 - رسالهء دلگشا ( فارسى و عربى ) 6 - عشاق‌نامه ( شعر ) 7 - فال‌نامه » قسطنطنيه ، 1303 ق ، سربى ، رقعى ، با مقدمهء ميرزا حبيب اصفهانى ، 128 ص ، صد نسخه چاپ شده است . طهران 1321 ش ، سربى ، رقعى ، مجلهء ارمغان ، بتصحيح عباس آشتيانى ، 147 ص ،