43 ) مولانا السيد حسين بن الامير رفيع الدّين محمد صدر بن الامير شجاع الدّين محمود الاصفهانى المازندرانى المرعشى المعروف بخليفه سلطان و الملقب بسلطان العلماء ، و علاء الدّين [ 1001 - 1064 ه ق ] « 1 » : از مشاهير فضلا و جماهير علما بود و از اكابر سادات و امراى عجم و داماد شاه‌عباس صفوى ماضى بود . در عهد شاه و بعد از او منصب وزارت داشت . پدرش امير رفيع الدّين محمد به‌عهدهء صدارت در زمان پادشاه مذكور منصوب بود و جدش مير شجاع الدّين محمود بسيار فاضل و صاحب فطرت عالى و در علوم متداوله سرآمد روزگار بود . و ايشان از سادات مرعشيهء اصفهان و به « سادات خليفه » مشهور و مازندرانى الاصل بودند . نسب ايشان به سيد امير قوام الدّين مشهور به مير بزرگ ، والى طبرستان و مازندران مىرسد و سلسله نسب مير بزرگ مذكور بنا بر آنچه در كتاب مجالس المؤمنين مسطور است به حضرت امام زين العابدين - عليه السلام - منتهى مىشود بر اين نهج : سيد قوام الدّين بن سيد صادق بن سيد عبد الله بن سيد محمد بن ابراهيم بن سيد حسن بن سيد على المرعش بن سيد عبد الله بن سيد محمد بن سيد حسن بن سيد حسين الاصغر بن الامام زين العابدين على بن الحسين عليهما السلام . صاحب تاريخ عالم‌آراى عباسى به تقريب وقايع سنهء يك‌هزار و سى و سه ( 1033 ) هجرى آورده كه : « در اين سال منصب وزارت ديوان اعلى شاهى - يعنى شاه‌عباس صفوى - به سلطان العلماء خليفه سلطان رفيع الدّين محمد صدر تفويض شد و تاريخ وزارتش در اين مصراع است : وزير شاه شد سلطان داماد » « 2 » و ايضا در تاريخ مزبور به تقريب ذكر وزراى شاه‌عباس ماضى كه در زمان وفاتش موجود بودند مسطور است كه : « سلطان العلماء و دستور الوزراء خليفه سلطان خلف مير رفيع الدّين محمد صدر كه شرف مصاهرت حضرت اعلى دارد بدين رتبهء گرامى معزز و سربلند گرديد و من حيث الاستقلال به امر وزارت پرداخت . و الحق سيد بزرگ عالىشان و فاضل دانشمند نيكواخلاق است و از عهد صبى و اوان تميز و نشو و نما تا زمان ارتفاع به مدارج عليا و منصب مذكور ، خلاصهء عمر گرامى را صرف مطالعه و مباحثه كرده و در علوم معقول و منقول ، سرآمد روزگار گرديد . در اندك زمانى به وفور فهم و فطرت عالى و علم مستقيم ، در علم حساب دانى مهارت كامل يافته تصرفاتش در علم حساب و قانون و نتايج ارقام ، از حرف خطا مصون . ذات كامل‌الصفاتش جامع كمالات صورى و معنوى و شايستگى اين رتبهء

--> ( 1 ) . طبقات اعلام الشيعة ، ص 168 ، سلافة العصر ، رياض العلماء ، ج 2 ، ص 51 ، تذكرهء نصرآبادى ، ص 15 ، رياض الشعراء . ( 2 ) . عالم‌آراى عباسى ، ص 1013 .