داشت قصيده‌اى در مرثيهء او گفته و از آن جمله اين شعر متضمن تاريخ وفات او است : صاح الغراب بغاق فى رجب على * موت الفقيه فاى دمع يدخر پس لفظ « غاق » به غين معجمه كه به معنى صداى زاغ است مادهء اين تاريخ باشد . ايضا شيخ يوسف در لؤلؤة البحرين آورده كه شيخ سليمان بن على مذكور از شيخين جليلين شيخ جعفر بن كمال الدّين بحرانى و شيخ صالح بن عبد الكريم بحرانى روايت داشت . 266 ) الشيخ احمد بن الشيخ محمد بن يوسف المقابى الخطى البحرانى [ - 1102 ه ق ] : « 1 » در لؤلؤة البحرين آورده كه اصل وطن او « خطه » بود و منشأ و مسكن او قريهء مقابا از قراى بحرين است كه او در آنجا تحصيل علم نموده و از جمعى از علماى عظام روايت حديث داشته . از جملهء ايشان پدرش فقيه شيخ محمد بن يوسف و مولانا محمد باقر مجلسى و سيد محمد مؤمن استرآبادى صاحب كتاب الرجعه‌اند . و پدرش محمد بن يوسف مذكور از شيخ على بن سليمان قدمى بحرانى روايت داشت و ماهر در علوم عقليه و رياضيه و هيئت و هندسه و حساب و عربيه بود لكن چيزى از مصنفات او نقل نكرده‌اند . و شيخ احمد بن شيخ محمد بن يوسف مذكور ، علامهء فهامه و عابد زاهد و متقى و كريم النفس و صاحب تصانيف بود . شيخ يوسف بحرانى آورده كه تصنيفات او كه به نظر من رسيده است بر علو منزلت او در علوم معقول و منقول و فروع و اصول و دقت نظر وحدت خاطر با وصف مزيد بلاغت و فصاحت در تفسير و تعبير و تحرير گواهى مىدهد ، و نزد من آن است كه او از جميع علماى بلاد بحرين از معاصرين و متأخرين خود بلكه از غير ايشان هم افضل بود . و يكى از تلامذه‌اش در رسالهء خود ذكر فرموده كه چون شيخ احمد مذكور به‌سوى اصفهان رفت مولاى فاضل محمد باقر خراسانى مصنف كفاية و ذخيره در هفته دو روز براى مذاكره و استفاده از او خلوت با او مىنمود ، و ملا محمد باقر مجلسى - ره - او را اجازهء روايت داد و در جمله مدح و ثناى او در اجازه نوشت كه : « از عجايب اتفاقات زمانى بلكه از جملهء تفضلات ربانى و نعمات بالغهء سبحانى بر من آن است كه مرا با مولاى اولى فاضل كامل ورع بارع تقى زكى ، جامع فنون فضائل و كمالات و صاحب گوى سبقت در ميدان سعادات ، ذو الاخلاق الرضية و الاعراق البهية ، علم تحقيق و كوه تدقيق ، عالم نحرير ، فائق التحرير و التقرير ، كشاف دقائق معانى ، شيخ احمد بحرانى اتفاق صحبت افتاد . پس او را در

--> ( 1 ) . طبقات اعلام الشيعة ( قرن دوازدهم ) ، ص 47 ، لؤلؤة البحرين ، ص 37 ، امل الآمل ، ج 2 ، ص 28 ، علماء البحرين ماحوزى ، ص 76 و 96 .