كس نخواهد زيست در دام هوس * مانده است اين خانه از بسيار كس اى لب باد صبا در بوستان * بر گل و سنبل وزد بىدوستان رفته‌ام يك‌بارگى از يادها * خاك ما را برده هر سو بادها 1001 مايل آشتيانى نام شريف آن جناب ميرزا محمد على و خلف الصدق مرحوم ميرزا كاظم آشتيانى قمى مستوفى الممالك مشهور است كه خانواده ايشان به جلالت شأن در تمامت ايران به قدامت دودمان معروفند و ميرزاى معظم اليه به فضل و كمال و جاه و جلال متفرد بوده و در فطانت و متانت بين الاماثل و الاقران متوحد در ادب مفخر عرب و درحكم زبدهء عجم در انشا قدوهء بلغا و در نظم و نثر سرور فصحا در حدث ذهن به مرتبهء بلند و در اصابت رأى به درجهء ارجمند زيبندهء امارت و شايسته وزارت به همهء صفات پسنديده موصوف بود لهذا شهريار قدردان كامكار نايب‌السلطنه منصور عباس شاه غازى مغفور طاب ثراه و جعل الجنة مثواه وى را به خدمتگزارى و پيشكارى فرزند نامدار خود مأمور فرموده و عمرى در حضرت پادشاه جمجاه و سلطان گيتىستان شاهنشاه عصر ابو الفتح و النصر مروج مذهب تازى سلطان محمد شاه غازى خلد اللّه ملكه كارگزار بوده و قبل از ظهور سلطنت و جلوس باميمنت پادشاه اسلام‌پناه او به رحمت ايزدى پيوسته و از بند پيكر عنصرى رسته رحمة اللّه عليه اكنون نيز منصب جليل استيفاى ممالك پس از برادر كهتر وى ميرزا محمد حسن رحمه اللّه با برادرزاده ميرزا محمد على مرحوم ميرزا محمد يوسف است و فرزندان وى نيز در دربار معدلت مدار با مناصب عاليه و سيورغال متواليه در عين عزت و در ظل رأفتند جناب وى را در مراتب شاعرى پايهء اعلى و درجهء قصوى بوده و اشعار را به طرز استادان سلف پخته و سنجيده بيان مىنموده از فحول شعراى اين عهد محسوب مىشوند اگرچه تمامت اشعار و قصايد آن جناب را نديده‌ام از آنچه به دست آمده اين ابيات را گزيده‌ام ازوست :