415 نجم الدّين خيوقى خوارزمى و هو شيخ نجم الدّين الكبرى شيخ المشايخ عهد خود بوده و شيخ نجم الدّين رازى و مجد الدّين بغدادى و سيف الدّين باخرزى و بسيارى مانند آنها را تربيت فرموده جلالت قدر و كرامت ذات و تأليفات آن جناب زياده از حساب است . در فتنهء مغول در خوارزم شهادت يافت و كان ذلك فى سنهء 600 در گرگانج قبرش زيارت شد و گاهى به نظمى مبادرت مىفرموده اين چند بيت منسوب بدان جناب است : گر جهودى قراضه‌اى دارد * خواجهء نامدار فرزانه است وانكه دين دارد و ندارد مال * گر همه بو على است ديوانه است و له حاكمان در زمان معزولى * همه شبلى و بايزيد شوند باز چون بر سر عمل آيند * همه چون شمر و چون يزيد شوند و له اين لاله‌رخان كه اصلشان از چگل است * يا رب كه سرشت پاكشان از چه گل است دل را ببرند و قصد جان نيز كنند * اين است بلا و گرنه زيشان چه گله است