ديوان به نامهاى شقايق الحقائق ، الهىنامه ، رياض المحبّين ، مشرق الانوار و مجمع القصائد مرتّب كرد . احتمالا تا 1255 ق در قيد حيات بوده است . » البتّه صاحب حديقة الشّعرا ، تمام اين مطالب را از تذكرة بهار ، نقل به معنا كرده است . بهار به‌جز مطالب فوق تعاريفى را راجع به او مىگويد كه از شدّت اغراق بيشتر رنگ طنز به خود گرفته است : « . . در اندك زمانى ، به واسطهء كياست ذاتى و درايت فطرى ، در علم ادب بر فحول فصحاى عرب فايق و در فنّ اصول و فروع بر جميع فقهاى جهان ، سابق آمد . . . در علم ابدان ، به قسمى ماهر كه فزعات نبض را از حركات هوا ، معلوم و ضربات قلب را از وجنات صدا مفهوم مىگرداند . ( الخ ) » به‌هرحال گزارش وفا و مسأله « وقايع‌نويسى سيما » براى سيّد ، بايد مربوط به دوران طلبگى او در اصفهان باشد نه دوران پختگى و تصوّف او . از ديگر آثار باقىمانده سيما ، مادّه تاريخ مرگ ملا حسين آرندى است كه روى مرمر زيبايى بر قبر وى ، در بقعه بابا ركن الدّين به ديوار نصب شده است . منابع اين بحث عبارت بود از : مدايح معتمديه ، صص 308 - 294 و تذكرهء بستان العشاق : على رضا ميرزاى قاجار ( شهره ) ، 1246 ق ( به نقل از تاريخ تذكره‌هاى فارسى ، ج 1 ، صص 15 - 102 ) و تذكرهء بستان الفضائل از همو ، 1247 ق ( به نقل از همان ، ص 117 ) و حديقة الشّعرا ، صص 14 - 812 و مدايح المعتمديه : فنا ، ذيل حرف س ( به نقل از فرهنگ سخنوران )