ياغى را تحت الحفظ از تهران به اردبيل فرستادند و در قلعه آنجا زندانى كردند . اما او و سه نفر ديگر از زندانيان به روسيه و سپس استامبول گريختند و به علّت بىاعتنايى هر دو دولت ، ازآن‌پس آواره مكّه و مدينه و شام و بغداد شد و سرانجام به توقّف در بغداد مجبور گشت . پايان زندگى او ، چندان معلوم مورّخان نيست . عقيده برخى از تاريخ‌نگاران در مورد نقش او در تاج‌گذارى بر سر ظل السّلطان اين است كه او قصد داشت پس از آرامش و آسودگى خيال از محمّد شاه ، ادارهء امور كشور را خود ضبط نمايد ، اما موقّتا به حكومت قزوين و گيلان و زنجان و لقب اعطايى « تاج‌بخش » از طرف عليشاه ظل السّلطان بسنده كرده بود .