سياسى او نكرده و به همان قصّه هجو استاد و زايل شدن خط بسنده كرده است . ديگر آنكه او را اصفهانى برمىشمارد و در جوانى شاگرد درويش مىداند . ماده تاريخ‌هاى او در منابع ثبت است ؛ از جمله در تاريخ اصفهان همايى ، ج 3 . منابع زندگىنامه او عبارت است از : تذكره مدايح حسينيه يا امينيه : ميرزا عبد الباقى طبيب سپاهانى ، 1222 ق ، شاعر شماره 293 ( به نقل از تاريخ تذكره‌ها ، ج 2 ، صص 85 - 183 ) و تذكره انجمن خاقان : محمّد فاضل خان گروسى ( راوى ) ، 1234 ق ، ص 624 و سيد حسين طباطبايى نايينى ( ثمر ) ، 1234 ق ، ( به نقل از تاريخ تذكره‌ها ، ج 1 ، ص 204 ) و به نقل از فهرست كتابخانه مركزى دانشگاه تهران ، دانش‌پژوه ، ج 10 ، صص 72 - 1869 و نيز تذكره ميكده : ميرزا سيد على مدرّس يزدى ( وامق / ساقى ) 62 - 1255 ق / شاعر 53 ، صص 44 - 243 و منابع زير به نقل از فرهنگ سخنوران خيام‌پور : هدايت ( م ) ، ب ، ص 447 ، بزرگ ، ط ( ج ) ، ص 954 ، دنبلى ( ن ) ، نگارخانه چهارم ايضا ( ن ) [ تب ] ، الف ، 254 ، خراب ، 166 ، خرابات ، ب ، 165