القصيدة فى التاريخ لمؤلفه 235 چون از ترصيع جواهر زواهر اشعار و تنضيد لآلى متلالى افكار كه به وصف مسجد آسمان آثار ، از بحار طباع فصحا و معادن خواطر بلغا ، زيب كتايب كاخ سخن و مرسلهء مقصورات قصور مدحت آمده بود ، فراغت حاصل گرديد ، قصيده‌اى كه به تاريخ آن كعبهء سدره مبنا ، از نتايج طبع كاتب ، در سلك نظم منسلك آمده بود ، نيز مرقوم افتاد . از جوهريان رستهء بينش و صيرفيان دار العيار دانش ، چشم آن دارد كه به مضمون : « رشته ، واپس ندهد آنكه گهر مىگيرد » به عين عنايت ، در اصلاحش كوشند يا چشم از معايبش درپوشند . قصيده زهى اى قبلهء عليا ، خهى اى كعبهء ثانى * كه هم بنيان اسلامى و هم اركان ايمانى بود قدوسيان را از شرف ، بر آستانت سر * نهاده قدسيان از فخر ، بر خاك تو پيشانى فلك لبيك‌گويان ، بسته احرام از پى طوفت * كه از ثور و حمل ، پيش درت آورده قربانى ز بنياد تو در سستى ، بناى سدره و اقصى * ز نقشت ، نقش ديوار تحيّر ، آزر و مانى سزد فانوس ايوان تو را اين طارم گردان * سزد شمع شبستان تو را اين جرم نورانى سيه پوشيده از غم ، كعبه تا اندر برت ديده * شعار از نور سبحانى ، دثار از فرّ يزدانى