فائده در وجود جنّيّات بدانكه عالم جنّيّات را از مخلوقات و موجودات شمردن واجب است ، چه در قرآن مجيد چندين جا [ خبر ] 121 آنها وارد شده ، خصوص در اوّل سورهء جنّ كه خبر ايمان آوردن به پيغمبر ما نيز ظاهر است ، حيث قال - تبارك و تعالى - : قُلْ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِنَ الْجِنِّ فَقالُوا إِنَّا سَمِعْنا قُرْآناً عَجَباً إلى آخره ؛ يعنى بگو اى محمّد ( ص ) وحى كرده شده به من آنكه شنيدند قرآن را گروهى از جن ، پس گفتند چون به ميان قوم رفتند ، اى قوم به درستى كه ما شنيديم قرآنى شگفت ، يعنى چيزى عجب كه با كلام بشر نمىماند ؛ جمهور مفسّران برآنند كه گروهى از جن در بطن نخله به ملازمت حضرت رسول الثّقلين رسيده و استماع قرآن نموده ، ايمان آوردند . ماوردى ( ره ) گويد كه جنّيان نه تن بودند يا هفت يا سه از اهل نجران و چهار از نصيبين . و صاحب كشّاف آورده كه از [ شيصبان ] 122 بودند و ايشان اعظم و اكبر قبائل جنّند و تمام لشكر ابليس از ايشان است . و ايضا در سورهء رحمان آمده : وَ خَلَقَ الْجَانَّ مِنْ مارِجٍ مِنْ نارٍ ، يعنى بيافريد جانّ را كه پدر جنّ است از زبانهء صافى بىدود از آتش . و در باب نهم از سفر ثانى فتوحات مذكور است كه مارج آتشىست ممتزج به هوا كه آن را هواى مشتعله گويند ؛ پس جانّ مخلوق است از دو عنصر آتش و هوا ، چنانچه تناسل در بشر به القاى آب است در رحم ، تناسل در جن به القاى هواست در آتش - انتهى . نيز علماى فنّ سير آورده‌اند كه اوّل كسى از طايفهء جن كه به قدرت كاملهء ايزدى به وجود آمد ، طارتورس نام داشت و كنيتش ابو الجن بود ؛