استاد دكتر معين و آقايان دكتر خليل خطيب رهبر و دكتر خسرو فرشيدورد مىباشد » . « 1 » اكنون نيز با فروتنى به پيشگاه نام آن بزرگان ، اظهار مىدارم كه تنها درصد كوچكى از آن شيوه با روش‌هاى نوين كتابت و اصل « هماهنگى و يكسان‌سازى » و نيز قانون « استقلال دستورى و املائى كلمات » همخوانى ندارد . در شعرهايى كه در اين كتاب نقل شده ، زير آخرين حرف كلمه‌هايى كه به كسره ختم شده‌اند « 2 » ، اگر حركت e به ضرورت وزن به صورت اشباع‌شده ( كشيده : e ) تلفّظ شود ، به جاى كسره ، نشانهء - ؟ گذاشته‌شده . من اين نشانه را پيشتر در دو كتاب ديده‌ام : C . Salemann V . Shukovski , Persische Grammatik , Berlin , 1889 مثنوى معنوى ، تأليف جلال الدّين محمّد بن محمّد بن الحسين البلخى ثمّ الرّومى ، بعد از مقابله با پنج نسخه از نسخ قديمه به سعى و اهتمام و تصحيح ر . ا . نيكلسون ، هلند ، ليدن ، مطبعهء بريل ، 1925 م . ( [ افست ] ايران ، تهران ، امير كبير ، 1364 ، ترجمهء مقدّمه از ن . پورجوادى ) و چون اين شيوه را پسنديدم ، از آن متابعت كردم . در نقطه‌گذارى متن و نيز حركت‌گذارى الفاظ ، همواره كوشيده‌ايم از اصل « هماهنگى و يكدستى » پيروى كنيم . آيه‌هاى نقل‌شده در كتاب ، كاملا با قرآن مقابله شده‌اند . احاديث و ابيات متن هم هرگاه مشكوك يا غلط به نظر رسيده‌اند با استفاده از منابع مربوط ، بازبينى و يا اصلاح گرديده‌اند . * * * سروران و دوستان ارجمندى مرا در اين كار ياورى فرموده‌اند كه نام‌هاى شريفشان زينت‌بخش اين گفتار است : آقاى بهروز صفرزاده ، كه بركت برخوردارى از رهنمونىها و الطاف بىدريغ ايشان اين

--> ( 1 ) - ص 15 . ( 2 ) - اين روش ، كلمه‌هايى را كه حرف پايانيشان « ؟ » غير ملفوظ است ، شامل نمىشود ، زيرا كسره را پس از اين حرف به صورت « سر ى » ( ؟ / هء ) مىنويسيم .