امير فياض بن هداية اللّه حسينى وى از دانشوران روزگار شاه صفى بن شاه‌عباس كبير صفوى بود . از تأليفات او رساله‌اى را در معرفت و تصوف كه به پارسى نوشته بود ديده‌ام و از آن رساله به دست مىآيد كه تمايلى به تصوف داشته است . از همان رساله استفاده مىشود كه مترجم حاضر از علماى روزگار خود در انواع علوم بهره‌گيرى داشته است . از آن جمله از سيد فاضل امير الدّين شاه ميرحسينى تبريزى كه فقيهى قارى بود ، ملا شيخ محمد قارى شاگرد شيخ سيف الدّين اعمى مكى ملقب به شاطبى ثانى ، شيخ ابو الحسن سنباطى مصرى مقرى ، سيد امير محمد على بن امير سيد ولى حسينى اصفهانى كه دائيش بوده و امامت مسجد عتيق اصفهان را عهده‌دار مىشده و از شاگردان شيخ بهائى است و از سيد داماد ، شيخ محمد سبط شهيد ثانى ، ميرزا محمد استرآبادى ، ملا عبد اللّه شوشترى ، امير ابو القاسم فندرسكى استرآبادى ، ملا سلطان حسين يزدى و ملا حسين تبريزى و ديگر علما و فضلاى اصفهان . و در مشهد الرضا عليه السّلام فنون تصوف و مراتب تعرّف را از امير سيد قاسم خراسانى صوفى و از ملا باباجان كه از شاگردان شيخ بهائى ( قدس سره ) بوده است بهره‌يابى كرده است .