در همان اجازه با سه واسطه و گاهى با دو واسطه ، نهج البلاغة را از سيد رضى روايت كرده و خطش مغاير با خط ابو الفضل راوندى است . همين نسخه هم بر شيخ نجيب الدّين يحيى بن سعيد پسرعموى محقق حلّى قرائت شده و خط نجيب الدّين در آنجا به چشم مىخورد . شيخ على بن يوسف بن عبد الجليل اين مترجم ، همان شيخ ظهير الدّين على بن يوسف بن عبد الجليل نيلى ، شاگرد شيخ فخر الدّين فرزند علامه حلى است كه ذيلا به شرح حالش اشاره خواهد شد . وى دانشورى بافضيلت و باكمال بود . از چگونگى روزگار او اطلاعى ندارم . از تأليفات او كتاب منتهى السئول است كه كفعمى ، اين كتاب را به وى نسبت داده است و در فصل سى و دوم از مصباح در ضمن شرح اسماء حسنى ، مطالبى از كتاب او نقل مىنمايد و در البلد الامين هم از آن كتاب مطالبى آورده است . از نظر من اين شخص با شيخ ظهير الدّين كه در ذيل ترجمه مىشود يكى است و حقيقت هم همين است . شيخ ظهير الدّين على بن يوسف بن عبد الجليل نيلى از متكلمان بزرگ اماميه و فقهاى ايشان است . از آغاز غوالى اللئالى ابن ابى جمهور احساوى استفاده مىشود كه ظهير الدّين از شيخ فخر الدّين فرزند علّامه حلّى روايت داشته و ابن فهد حلّى هم از ظهير الدّين روايت مىكرده است . ابن ابى جمهور در معرّفى از ظهير الدّين چنين گفته است : « الشيخ الامام الفاضل المتكلم ظهير الملة و الدّين على بن يوسف بن عبد الجليل النيلى » . مؤلف گويد : از تأليفات او كتاب منتهى السئول فى شرح الفصول است . كفعمى در بلد الامين به اين كتاب تصريح كرده و در ضمن شرح معانى برخى از اسماء الحسنى و موضوعات ديگر آن كتاب ، از تحقيقات او مطالبى را آورده است . تأليف مزبور شرحى است بر فصول خواجه نصير الدّين طوسى كه در اصول الدّين مرقوم فرموده است .