عمرى روايت مىكرده است و اين‌گونه سند ، دليل بر نوعى از مدح است كه چندين‌بار به آن اشاره كرديم . ر . ك : به كتابهاى رجال . مشهور در ميان مورّخان آن است كه متيل با ميم و تاء دونقطه و يا و لام ضبط شده است و در بعضى از مدارك « ثميل » با ثاى سه‌نقطهء مقدم بر ميم آورده شده است . قاضى على بن محمد فزارى وى از اصحاب بزرگوار است و كتابى در دعا ، تأليف كرده و سيد رضى ( قدس سره ) قنوت ( دعاى دست ) منتسب به يكى از ائمه طاهرين ( عليهم السّلام ) را از كتاب او روايت كرده است و خود او از على بن ابو جعفر زاهد احمد بن عيسى علوى به قرائتى كه بر وى داشته از او روايت مىكند . ابن طاوس در مهج الدعوات مىنويسد : از جملهء دعاها ، دعائى است كه آن را به خط رضى موسوى ( رضى اللّه عنه ) بدست آوردم و اينك آنچه را مرقوم داشته است مىنگارم . در كتاب قاضى على بن محمد فزارى ( ايّده اللّه ) چنين يافتم آن دعا را بر على بن ابو جعفر زاهد احمد بن عيسى علوى « * » قرائت كردم و او اظهار داشت : دعاى مزبور از منشئات يكى از ائمه طاهرين ( عليهم السّلام ) است و من كه به گفتهء او اطمينان داشتم دعاى مزبور را در نيشابور از نسخهء ابو الحسن احمد بن محمد بن كسر بن يسار بن قيراط بلخى استنساخ كردم و اين دعا به دعاى سامرى معروف است « * * » .

--> ( * ) در نسخه مطبوع عبارت اين‌چنين طبع شده است « قرأت على ابى جعفر الزاهد » به اين معنى كه دعاى مزبور بر پدر على بن ابى جعفر قرائت شده است و از ظاهر امر چنان‌كه در بالا هم اشاره شد ، معلوم مىشود كه مترجم بر على بن ابى جعفر قرائت كرده نه بر پدرش به همين مناسبت جمله را تصريح كرده و چنان‌كه مىبينيد ترجمه شده است در نسخه مهج هم مانند متن اصل كتاب نوشته شده ممكن است از هر دو روايت كرده باشد - م . ( * * ) دعاى مفصلى است كه سيد بن طاوس در آخر مهج الدعوات ايراد نموده و مطالبى كه در اين كتاب ترجمه شده در آغاز آن آورده و چنان‌كه پيش از اين هم اشاره شد ممكن است قاضى على بر -