بهره وافى داشت و گاهى او را به‌عنوان سيد على بن عبد الحميد معرفى مىكنند و نام پدرش را به منظور اختصار از نسب او اسقاط مىنمايند و چنان وانمود مىشود كه اين دو جمله عنوان براى دو شخص است حال آنكه چنين نيست . ابن ابى جمهور در غوالى اللئالى مىنويسد : ابو العباس ( ابن فهد حلى ) اظهار داشته است : خبر داد به من مولى سيد سعيد امام بهاء الدّين على بن عبد الحميد نسّابه حسينى ، گفت خبر داد به من سيد امام علامه نسّابه تاج الدّين محمد بن معيه حسنى ، مترجم حاضر از جمعى از جمله شيخ مقرى حافظ پسنديده و حاج عمره‌گزار شمس الحق و الدّين محمد بن قارون و ديگرى روايت مىكرده است . بهاء الدّين از معاصران شهيد اول بود و استاد شيخ حسن بن سليمان شاگرد شهيد بوده و شيخ حسن از وى روايت مىكرده و همچنين استاد ابن فهد حلّى بوده است و خود او سمت شاگردى شيخ فخر الدّين فرزند علامه حلى را داشته و چنان‌كه نوشتيم معاصر شهيد هم بوده است . بهاء الدّين از فضلاى عصر و بزرگان روزگارش بوده و همچنين جدش سيد عبد الحميد از افراد بنام بشمار مىآمده و به‌طورى كه از كتاب الدّر النضيد فى تعازى الامام الشهيد برمىآيد ، نواده‌اش از وى روايت مىكرده است . بلكه گذشته از او پدرش عبد الكريم نيز از وى روايت داشته است و ابن فهد نيز در كتاب المهذب البارع فى شرح مختصر الشرائع به اين سند تصريح كرده است . و استاد استناد در فهرست بحار از وى ياد كرده و او را اين‌چنين مىستايد : سيد نقيب حسيب بهاء الدّين على بن عبد الكريم بن عبد الحميد حسينى نجفى استاد شيخ ابن فهد قدس اللّه روحهما . به‌طورى كه شيخ حسن بن سليمان بن خالد حلّى شاگرد شيخ شهيد در المختصر مىنويسد ، از مترجم حاضر روايت مىكرده و در سند حديثى مىنويسد : از احاديثى كه روايت كرد براى من و من هم روايت از او مىكنم حديثى است كه روايت كرده سيد جليل سعيد موفق ، مورد وثوق بهاء الدّين على بن سعيد عبد الكريم بن عبد الحميد حسينى به سند خود از ابو سعيد بن سهل ، به سند خود از حضرت ابو جعفر محمد بن على . . . . شيخ حسن در كتاب المختصر از وى به‌عنوان بهاء الدّين على بن عبد الحميد