فقيه على بن عبد العزيز بن محمد امامى منتجب الدّين در فهرست مىنويسد : وى محدثى صالح بود . مؤلف گويد : ممكن است امامى بودن منسوب به مذهب اماميه يا امثال آن باشد . قاضى ابو الحسن على بن عبد العزيز جرجانى ( گرگانى ) وى شاعرى معروف و بافضيلت بوده است . شيخ ابو الفتوح رازى در كتاب شرح شهاب قاضى قضاعى ابيات ارزندهء بسيارى دربارهء اهميت قناعت از وى نقل كرده است و تنها به آنچه وى يادآورى كرده اكتفا نمىشود و ممكن است از عامه بوده باشد . شيخ على بن عبد العزيز نيشابورى وى از پيشينيان دانشوران بوده و كتابى داشته و ابن طاوس برخى از اخبار را از نسخهء عتيقه‌اى از آن كتاب ، در كتاب نجوم ( فرج المهموم ) نقل كرده است و از كتاب سيد برمىآيد كه مترجم حاضر ، از على بن احمد ، از ابراهيم بن فضل از ابان بن تغلب روايت مىكرده و ممكن است با واسطه از على بن احمد روايت كرده باشد . سيد رضى الدّين ابو القاسم على بن سيد غياث الدّين ابو المظفر عبد الكريم بن جمال الدّين احمد بن طاوس حسنى وى فاضلى جليل و بزرگوار و فرزند مؤلف كتاب فرحة الغرى ( سيد غياث الدّين عبد الكريم ) و نواده ( سيد احمد بن طاوس ) مؤلف دو كتاب الملاذ و البشرى بوده . اين سيد به نام عموى پدريش رضى الدّين ابو القاسم على ، مؤلف كتاب اقبال و پسر عمويش ناميده شده است و هم‌لقب با آن دو نفر بوده و از كنيه آنها هم استفاده كرده و در هنگامى كه آن دو تن زنده بوده‌اند از نام و لقب و كنيه ايشان بهره‌ور گرديده است . اين‌گونه نام و نشان‌گذارى در ميان عجم بىسابقه است ، ليكن در عرب به‌ويژه در روزگاران پيش