[ « حرف طاء » ] ط سيد طالب « 1 » بن على علوى حسينى ابهرى منتجب الدّين گويد : وى فقيهى صالح و واعظ بوده ، و مراتب قرائت را از شيخ محى الدّين بن حسين بن مظفر حمدانى فراگرفته است . سيد سراج الدّين طالب‌كيا « 2 » بن ابى طالب حسينى منتجب الدّين گويد : سراج الدّين و فرزندش عز الدّين ابو القاسم طالب هر دو تن از علما و صلحا بوده‌اند . شيخ طالب بن محسن بن محمد منتجب الدّين گويد : وى از فقها و صلحا بوده است .

--> ( 1 ) - « على بن ابى طالب » خ ل ، امل الآمل ، ج 2 ، ص 137 ؛ فهرست منتجب الدّين ، ص 102 . ( 2 ) - در بعضى از نسخه‌ها - طالب كتاب بن ابى طالب - آمده است . مؤلف در تعليقهء خود نوشته است ممكن است طالب كتاب ، علم مركب باشد ، يعنى كسى كه در صدد طلب كتاب برمىآيد . حقيقت آن است كه كيا لفظ فارسى است و به‌معناى بزرگ و مالك و دهقان و امثال آن آمده است . بنابراين طالب‌كيا ، كسى است كه طالب بزرگى و زعامت باشد نه به‌معناى طالب كتاب ( همان كتاب ج 2 ، ص 137 همان فهرست ، ص 103 ) - م .