شريف معروف به ابن الشريف اكمل بحرينى در امل الآمل « 1 » آمده است : بحرينى فاضلى فقيه بوده است و محمد بن محمد بصروى مؤلف كتاب المفيد فى التكليف از وى روايت كرده است . صدر كبير جليل امير سيد شريف بن امير تاج الدّين على بن امير مرتضى بن امير تاج الدّين على استرآبادى « 2 » وى در اصل از مردم استرآباد بود و در شيراز مىزيست و از اجلهء سادات علما بشمار مىآمد و از ديگران برتر و مقدم بر همگان بود و از نوادگان سيد شريف علّامهء جرجانى كه از دانشوران بنام است بشمار مىآيد و از سوى پدر از نوادگان داعى صغير محمد بن زيد ، از فرمانروايان مازندران بوده است . امير مزبور در روزگار شاه اسماعيل صفوى سال 915 هجرى مستقلا از منصب صدارت برخوردار بود و در آن هنگام مقام صدارت ويژهء سادات بود ، پيش از صفويه - بطورىكه از تاريخ جهان‌آرا بدست مىآيد - مقام صدارت به خاندان غير از سادات هم اختصاص پيدا مىكرد . ممكن است امير مزبور همان كسى باشد كه در جنگ چالدران - كه بين شاه اسماعيل صفوى و سلطان سليم اتفاق افتاد - از پاى درآمد . بعضى پنداشته‌اند كه امير شريف از طرف پدر فرزند بلافصل مير سيد شريف جرجانى بوده است ، به نظر من اين احتمال نادرست است و اين امير شريف غير از امير شريفى است كه كفعمى مراتب علمى را نزد وى كسب كرده است . در تاريخ جهان‌آرا آمده است : در سال 917 هجرى كه شاه اسماعيل صفوى از جنگ بلخ بازگشت و به شهر قم وارد شد ، امير سيد شريف صدر از مقام صدارت استعفا

--> ( 1 ) - همان مآخذ ، ج 2 ، ص 132 . ( 2 ) - اين ترجمه ، در امل الآمل نيامده و مؤلف مستقلا به بيان آن پرداخته است - م .