مىدادم و بسيارى از معانى آن را از جهت او بيان مىكردم و به وى اجازه دادم تا نهج البلاغة را به توسط من ، از سيد فقيه عالم مقرى و متكلم ، محيى الدّين ، ابو حامد ، محمّد بن عبد اللّه بن على بن زهره حسينى حلبى رضى اللّه عنه از شيخ فقيه رشيد الدّين ، ابو جعفر محمّد بن على بن شهرآشوب مازندرانى ، از سيد ابو الصمصام ذو الفقار بن معبد حسينى مروزى ، از ابو عبد اللّه محمّد بن على حلوانى ، از سيد رضى ابو الحسن محمّد بن حسين ابن موسى بن محمّد موسوى و از او ، از فقيه عزّ الدّين ابو الحرث محمّد بن حسن بن على حسينى بغدادى ، از قطب الدّين ، ابو الحسين راوندى از سيد مرتضى و سيد مجتبى فرزندان داعى حلبى ( حسنى ) ، از ابو جعفر دوريستى از سيد رضى روايت كند و ( براى هركسى كه بخواهد و دوست داشته باشد اجازه بدهد ) سال 677 هجرى قمرى ، پايان . مؤلف گويد : برخى از مواضع خط شريف او از ميان رفته و گمان مىكنم ، مطالب از ميان رفته ، نام شيخ نجيب الدّين ، يحيى بن سعيد مذكور باشد . زيرا اجازهء موجود ، از شيخ نجيب الدّين مذكور بوده كه به خط سيد نجم الدّين ، نوشته شده چه آنكه شيخ نجيب الدّين از سيد محيى الدّين روايت مىكرده و تاريخ هر دو اجازه كه در آخر نسخه نهج البلاغة مرقوم شده ، يكى است . و اين نسخه در رمضان سال 726 هجرى در نجف اشرف با نسخهء صحيحه مقابله گرديد . و به نظر من ، خط مزبور - كه حاكى از مقابله مزبور است - به خط يكى از علما مىباشد . و حواشى بسيار - از شرح ابن ميثم بحرانى - بر آن نسخه ديده مىشود و تاريخ كتابت حواشى يادشده ، اواخر ماه رمضان سال 726 هجرى قمرى در نجف اشرف بوده است ، و بر پشت همان نسخه ، خط شيخ حسن بن حسين بن سراوسنوى و اجازهء او به چشم