سيد قاضى امير حسين وى ، فاضلى عالم و جليل القدرى خردمند بود ، و از مشايخ اجازهء استاد استناد ما ( ادام اللّه فيضه ) مىباشد ، و استاد ما به مقتضاى اعتمادى كه به امير مبرور داشت ، كتاب فقه الرضا را تأييد كرده و انتساب آن را به حضرت رضا عليه السّلام تصحيح نموده است ، و در فهرست اوائل بحار راجع به فقه الرضا مىنويسد : خبر داد ما را به اين كتاب ، سيد فاضل محدث ، قاضى امير حسين طاب ثراه ، آن‌گاه كه به اصفهان وارد شد او اظهار داشت : در يكى از سال‌هاى مجاورتم در جوار بيت اللّه الحرام ، گروهى از قمىها به منظور حج بيت اللّه وارد مكه شدند و كتابى كهن ، كه تاريخ آن با روزگار حضرت رضا عليه السّلام موافقت داشت ، همراه ايشان بود . و از پدرم ( ملا محمّد تقى رحمه اللّه ) شنيدم مىفرمود : از آن سيد شنيدم ، اظهار مىداشت ، خط حضرت رضا عليه السّلام را بر آن كتاب زيارت كردم ، و گروه بسيار ، از فضلا بر آن اجازاتى نوشته بودند . سيد ، گفته براثر اين‌گونه از قرائن ، براى من يقين حاصل شد كه كتاب فقه الرضا از آثار حضرت رضا عليه السّلام است ، به همين مناسبت كتاب را گرفتم ، و پس از استنساخ با اصل كتاب تطبيق كردم . پدرم همان كتاب را ، از آن سيد گرفت و استنساخ و تصحيح كرد ، و بيشتر عبارات آن موافق با مطالبى بود ، كه شيخ صدوق ابو جعفر بابويه ، در كتاب من لا يحضره الفقيه بدون سند آورده بود ، و همچنين مطابق با مسائلى بود ، كه پدرش در رساله‌اى كه به وى نوشته بود مىباشد و همچنين بسيارى از احكامى كه ، اصحاب ما آن‌ها را متعرض شده‌اند ، و سند آن‌ها معلوم نيست ، از آن رساله به دست مىآيد ، چنانچه به زودى در ابواب عبادات ، بدانها اشاره مىشود . تا بدينجا كلام استاد استناد ما به پايان مىرسد بحار 1 / 12 .