به خط يكى از علما ديدم كه وى دربارهء اهميت قطيفى از فردى از اهالى بحرين نقل كرده است : در يكى از اوقات ذات القدس حضرت ولى عصر عجل اللّه تعالى فرجه الشريف به چهرهء مردى كه قطيفى او را مىشناخته در آمده و به منزل او وارد مىشود . از قطيفى سؤال مىكند كدام يك از آيات شريفه قرآن در بيان اندرز مردم مهم‌تر از آيات ديگر است ؟ شيخ آيه 40 سوره فصلت را تلاوت مىكند و آن آيه اين است : إِنَّ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي آياتِنا لا يَخْفَوْنَ عَلَيْنا أَ فَمَنْ يُلْقى فِي النَّارِ خَيْرٌ أَمْ مَنْ يَأْتِي آمِناً يَوْمَ الْقِيامَةِ اعْمَلُوا ما شِئْتُمْ إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ همانا آن‌ها كه به چشم كفر و عناد به آيات ما مىنگرند بدانند كه از نظر ما پنهان نيستند اى غافلان ( اينك آيا آنكه گرفتار دوزخ مىشود سرانجامش نيكوتر است ، يا آنكه با كمال ايمنى و آرامش وارد قيامت مىشود ) . اكنون هرچه را كه مىخواهيد انجام دهيد و بدانيد كه خدا ، به كارهاى شما بيناست . حضرت صاحب ولايت الهيه ، معروضه شيخ را تصديق فرمود و از خانه بيرون رفت ، شيخ كه مجذوب لقاى امام بود و از چگونگى آن اطلاعى نداشت به خود آمده از يكى از خاندانش پرسيد آيا فلانى از خانه خارج شد ؟ در پاسخ اظهار داشت ما كسى را نديديم كه خارج و داخل بشود . و از جمله آثار او حاشيه ارشاد علامه حلى است و اين و رساله را قاضى نور اللّه در مجالس المؤمنين به وى نسبت داده است . و از آثار ديگرش رساله رضاعيه است و در اين رساله به رد محقق كركى پرداخته است . يكى از اجله شاگردان شيخ على كركى در رساله‌اى كه به نام مشايخ تأليف كرده است مىنويسد : و از جمله ايشان شيخ اجل شيخ ابراهيم قطيفى