مؤلف گويد : مراد از ابو المكارم سيد بن زهر حلبى مشهور كه ، مؤلف غنيه و كتب ديگرى است ، استاد ابن ادريس و شيخ شاذان بن جبرئيل قمى بوده و بنابراين ، ابو على تقريبا از طبقه شيخ طوسى است . 67 - ملا حسن بن حسين بن حسن سراينوى يا سرابشنوى نزيل كاشان ولى ، فاضلى عالم و فقيهى جليل‌القدر و كامل بوده و از علامه حلى روايت مىكرده است . مؤلف گويد : اجازه او را كه براى فرزندش ملا زين الدّين على بر پشت كتاب قواعد علامه نوشته بود ، ديده‌ام و تاريخ آن اجازه 763 هجرى بوده است و ما همهء آن اجازه را در تذكرهء حال فرزندش ايراد كرده‌ايم و به تأليفى از ملا حسن برنخورده‌ايم و اجازه ديگرى از او ديده‌ايم كه به خط شريفش بر پشت نهج البلاغة براى يكى از شاگردانش نوشته و تاريخ آن شب نوزدهم ذيحجه سال 728 هجرى بوده است و ما اين اجازه را در ذيل شرح حال سيد نجم الدّين ابو عبد اللّه حسين بن اردشير بن محمّد طبرى نوشته‌ايم و خط شريف او متوسط بوده و پاره‌اى از هر دو اجازه از ميان رفته است . در اجازه اوّلى نسب خود را به شرحى كه ما نگاشتيم ايراد كرده و در اجازه دوم چنين مرقوم داشته است : حسن بن حسين بن حسن سراوسنوى ، و شگفت اينجاست كه ، اختلاف از ناحيه خود او بوده است و ما اين اختلاف را در هر دو اجازهء كه به خط او نگاشته شده است ، مشاهده مىكنيم . به دنبال اين موضوع ، بايد بگوييم ابن ابى جمهور در اوائل غوالى اللآلئ آنجا كه به ذكر مشايخ خود مىپردازد ، مترجم حاضر را به عنوان سرابشنوى معرفى كرده است . ما هم پس از اين وى را به عنوان تاج الدّين حسن سرابشنوى متذكر خواهيم شد .