122 - سيد جمال الدّين ابو الفضائل احمد بن سيد سعد الدّين ابو ابراهيم موسى بن جعفر بن محمّد بن احمد بن محمّد بن محمّد بن طاوس علوى حسنى حلى معظم‌له سيدى سند و صاحب جلالت بوده و معروف به ابن طاوس است . او ، يكى از دو تن برادران پدرى و مادرى است كه هر دو از فضلا و فقها بوده‌اند و معروف به ابن طاوس مىباشند . و اين بزرگوار يعنى ، احمد مؤلف كتاب الملاذ و البشرى است . طاوس لقب جد ايشان است و او سيد ابو عبد اللّه محمّد بن اسحاق بن حسن بن محمّد بن سليمان بن داود بن حسن مثنى بن حسن بن على بن ابى طالب عليهم السّلام است . و او را به مناسبت جمال و كمال‌وار زندگى كه داشته بدان لقب مشهور ساخته‌اند . و گفته مىشود كه جد او ، ابو جعفر محمّد بن على بن محمّد بن حسن ابن حسين بن على بن محمّد بن جعفر صادق عليه السّلام است . ليكن ، اين نسب درست نيست ؛ زيرا ابن طاوس ، از نوادگان حضرت امام حسن مجتبى عليه السّلام است نه از بازماندگان حضرت سيد الشهداء . ابن داود در رجالش ضمن يادآورى از احمد مىنويسد : سيد پاكيزه گوهر ما امام معظم و فقيه اهل بيت عليهم السّلام ، جمال الدّين ابو الفضائل سال 673 درگذشته است . ابن طاوس ، مصنفى مجتهد ، و از پرهيزگارترين فضلاى روزگارش بود و من خود ، بخش بيشتر كتاب ملاذ و بشرى و ديگر تصانيفش را نزد او خوانده‌ام و به دنبال آن ، همگى تصانيف و رواياتش را به من اجازه داده است . ابن طاوس ، علاوه بر كمالات علمى ، سراينده‌اى نكته‌پرداز ، و نگارنده‌اى ماهر بوده است .