[ 337 ] غبارى بلخى [ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] غبارى بلخى ، از وادى . . . « 1 » صاحب وقوف بوده ، زرور اغبر و شياف احمر را نيكو مىدانسته و شعر را نيز ، خوب مىگفته و اين غزل او نزد . . . « 2 » تو و بزم فضولان و به هركس آرميدنها * . . . « 3 » حيرت رسيدنها ز دل پر كالهاى خون . . . « 4 » * . . . « 5 » بر او گاه خليدنها شتاب اى اشك . . . « 6 » * . . . « 7 » برى سوى ترحم در دويدنها هزاران شمع . . . « 8 » * چو ديدم راند سيلابش به سوى غير ديدنها « غبارى » چون شدى بسمل به تيغ غمزه آهن آب * كه ننشيند غبارى دامنش را در طپيدنها

--> ( 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 ) . در اصل حذف شده است [ ج ] .