نقطهء سوم در ذكر شعرايى كه مؤلف ايشان را نديده و اوصاف ايشان را از غيرى شنيده [ است ] . [ « 321 » ] [ ضميرى اصفهانى ] [ متوفى 996 ق / 1588 م ] ضميرى ، از ولايت اصفهان و از شعراى همه‌دان بوده ، خيالات غرّا و مقالات زيبا دارد . از گفتار او دو بيت و مطلعى ، در اين تذكره نوشته شد .

--> ( 321 ) . كمال الدين حسين بن محمد ضميرى اصفهانى ، از شاعران معروف سدهء دهم هجرى كه از روزگار جوانى به علم و ادب شهرت داشت و معلوم نيست كه چرا تذكره‌نويسان نوشته‌اند ، وى در بزرگسالى به كسب دانش پرداخت در حالى كه سام ميرزا معاصر وى نوشته است : ضميرى جوانى به غايت دردمند و بىقيد و بسى فضيلت دارد از جمله در نجوم و رمل بىنظير است . وى در آغاز شاعرى به مناسبت شغل پدرش ، « باغبان » تخلص مىنمود و بعد از آن « ضميرى » اختيار كرد و به اين نام شهرت يافت . او از شاعران پركار بوده كه در قصيده ، غزل و مثنوى چيره‌دست بوده است و او را خسرو ثانى خوانده‌اند ، چون در اين دو جهت به امير خسرو دهلوى شباهت داشت . ابيات او را صد هزار بيت دانسته‌اند كه هفتاد هزار آن ، غزل و دوازده هزار بيت قصيده و تمامى در مدح ائمه - عليهم السلام - است و هيجده هزار ديگر مثنوى است . شگفت‌ترين كار وى تنظيم چند ديوان است كه در هريك از آنها يكى از شاعران مشهور را تتبع و استقبال نموده است : بهارستان سخن ، ص 407 - 408 ؛ آتشكدهء آذر ، ص 958 - 963 ؛ تحفهء سامى ، ص 124 ؛ مجمع الفصحاء 2 / 335 ؛ نتايج الافكار ، ص 432 - 434 ؛ عالم‌آراى عباسى ، ص 178 - 179 ؛ هفت اقليم ، 2 / 417 - 421 ؛ عرفات العاشقين ، ذيل ضميرى ؛ ايضاح المكنون ، 1 / 514 ؛ تاريخ تذكره‌هاى فارسى ، -