نقطهء دوم در ذكر شعرايى كه مؤلف ايشان را ديده ، ملازمت ننموده [ است ] . [ 258 ] قدرى نسفى [ زندهء 993 ق / 1585 م ] قدرى نسفى ، از فضلا بود طبع خوب داشت ، اكثر اوقات در مدرسهء خواجه كلان خواجهء جويبارى بخارى ، به درس آخوند خواجه محمد طاهر حاضر مىشد . به تقريبى در تاريخ سنهء ثلاث و تسعين و تسعمأة ، به هندوستان رفت ، گويا وفات نموده ، اين مطلع را به خود نسبت مىكرد : مطلع : ما بنده‌ايم و مصلحت ما رضاى توست * خواهى ببخش و خواهى بكش راى راى توست [ 259 ] قومى بلخى [ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] قومى بلخى ، به شاعرى شهرت داشت ، خيالاتش نيكو و مقالاتش دلجوست و اين بيت ، از گفتار اوست : بيت : بهاى نيم‌نگاه تو نيست در محشر * گناه خلق جهان را اگر خدا بخشد