[ « 250 » ] [ صبرى آتون ] [ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] صبرى ، تخلّص جناب مجمع الفضايل و الكمالات ، مولانا باباى آتون است . مشار اليه از احفاد امجاد اوليا قرا خان مىباشد . كسب فضيلت نموده ، اهليّت تمام داشت و نزد سلاطين زمان خصوصا ازبك خان معزّز بود . طبع خوب داشت و اين غزل را نيكو گفته : غزل : از زمرّد خط ياقوت لب لعل تو راست * كان حُسنى و از آن روى جواهر پيداست معنى حُسن در آن صورت زيبا ديدم * شاهد ديدهء من خال و خط غاليه‌ساست اى مه ار نيست هلال شب عيد آن ابرو * پيش اهل نظر از چيست كه انگشت‌نماست برگ كاهى تن من گشت و نسيمش بربود * زانكه در چهرهء من خاصيت كاهرباست رنج « صبرى » همه از نرگس بيمار تو شد * خسته را از لب جان‌بخش تو اميد شفاست

--> ( 250 ) . باباى آتون صبرى ميانكالى ، از شاعران ماوراء النهر كه از تاريخ تولد ، زندگانى و مرگ وى اطلاعى در دست نيست ، جز اينكه نوشته‌اند وى مردى دانشمند بوده و طبعى روان و مستقيم داشته و تيزهوش و تيزفهم بوده و در سلك سپاهيان مىزيسته و سپس از ملازمان ازبك خان گرديده و منصب شيخ الاسلامى يافته و در غزل روش خاصى داشته و ديوانى ترتيب داده است : تاريخ نظم و نثر در ايران ، 1 / 592 .