بىشميمت شامهء جانم نخواهد بوى گل * نكهت فردوس اگر گردد ، چمن‌پيراى من « دوستى » در قعر دوزخ ياد فيضش گر كنم * از شرف اعلاى عليّين شود مأواى من در تاريخ سنهء احدى و عشر و الف ، به مضمون كريمهء : وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا « 1 » و به مدلول آيهء بادرايت : وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلَّهِ . . . « 2 » متوجه به حرمين شريفين - زادهما اللّه تشريفا و تكريما - گرديد ، چنان مسموع شد كه مشرّف به شرف طواف گشته ، به هندوستان مراجعت نموده در نعمت‌آباد هند ، ساكن گرديده ، اميد هست كه به اين ديار خير آثار تشريف آرد . بدان كه حضرت صاحب چاه زمزم و حطيم و وارث ملّت ابراهيم - عليهما الصّلوة و السّلام - در فضيلت حج بيت اللّه حديثى فرموده‌اند كه : « قال النّبى - صلّى اللّه عليه و سلّم - : الحاجّ اذا خرج من منزله ، خرج من ذنوبه كيوم ولدته امّه « 3 » و له بكلّ خطوة يخطوها ثواب عبادة سبعين سنة ، حتّى يرجع الى منزله ، فاغتنموا دعاه ، فانّ دعاه مستجاب الى اربعين يوما « 4 » » يعنى : چون حاجى از خانهء خود به نيّت زيارت بيت اللّه [ الحرام ] قدم بيرون نهد از گناهان پاك شود ، چنان كه روزى كه از مادر زاده بود و به هرقدمى كه مىنهد ، ثواب هفتاد سالهء طاعت برمىدارد ، تا آن وقت كه به خانهء خود بازمىآيد . آنگاه فرمود : چون حاجى به منزل خود نزول كند ، مقدمش را عزيز داريد و به دعاى او رغبت نماييد كه تا چهل روز ، هر دعايى كه كند مستجاب است . پس اى دوستان ستوده و اى خواجگان در نعمت آسوده بياييد ، تا به در سراى عزّت و بارگاه عظمت رويم و در خاك آن درگاه آبروى آن جهانى بجوييم كه از چشمهء زمزم ، آن بارگاه را ، آب زده‌اند و به جاروب : أَنْ طَهِّرا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ . . . « 5 » رفته و دمبدم نزول رحمت ، از حضرت عزّت در آنجا نزول مىكند و طايف و عاكف و زاير و مجاور را بهره مىرساند . چنانچه در حديث آمده است

--> ( 1 ) . سورهء آل عمران ( 3 ) ، 97 . ( 2 ) . سورهء بقره ( 2 ) ، 196 . ( 3 ) . در نسخهء استنساخ شده : ( انّه ) . ( 4 ) . بحار الانوار ، 76 / 372 باب 67 با اندكى اختلاف . ( 5 ) . سورهء بقره ( 2 ) ، 125 .