[ « 18 » ] [ امينى ابو محمد ده‌بيدى ] [ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] امينى ، تخلّص شريف عالىحضرت قدّوسى منزلت ، قطب فلك ولايت ، مركز دايرهء هدايت ، حضرت ابو محمد المشهور به « خواجه كلان » خواجهء ده‌بيدى است - قدّس سرّه - حضرت ايشان ولد امجد حضرت واقف رموز سبحانى و كاشف كنوز صمدانى ، مخدومى مولانا خواجگى كاسانىاند - قدّس سرّه - كه اوصاف كمال و نعوت جلال ايشان ، اظهر من الشمس است ، محتاج به تعريف نيستند . بيت : وصف تو را گر كنند ور نكنند اهل فضل * حاجت مشّاطه نيست روى دلارام را و حضرت ايشان را ، بعد از آنكه رخصت كل از والد بزرگوار خود حاصل گشت ، نظر قبول از حضرت منظور نظر بارى خواجهء جويبارى بخارى است - قدّس سرّه - كه از اعاظم خلفاى مخدومى اعظم‌اند و طريق انتساب ايشان ، به سلسلة الذهب خواجگان - قدّس اللّه ارواحهم - در كتاب موسوم به جمرات كه در شرح مقامات و كشف كرامات حضرت ايشان است و جناب تقوىمآب ، مولانا محمد سعيد حجره‌دار ، آن را تأليف نموده مبسوط ، مبيّن مىگردد ، آنجا مطالعه بايد نمود . كتابى و چه كتابى ! ؟ كتابى كه از نفحات نسيمات انفاس نفيسه‌اش ، مژدهء راحت : فَرَوْحٌ وَ رَيْحانٌ وَ جَنَّةُ نَعِيمٍ « 1 » به روح و روان محبان مىرساند و قطرات بركات از رشحات سحاب معانى جليله‌اش ، به كام جان

--> ( 18 ) . ابو محمد مشهور به خواجه كلان محمد خواجهء ده‌بيدى متخلص به « امينى » فرزند مولانا خواجگى كاسانى كه مطربى در ايام جوانى به منزل وى كه در لب حوض بلبلك بود مىرفته است . شهرتى ورغزى تاشكندى نيز از ملازمان وى بوده است : عرفات العاشقين ، برگ 177 ؛ تاريخ نظم و نثر در ايران ، 1 / 577 . ( 1 ) . سورهء واقعه ( 56 ) ، 89 .