هيچ فردى از بنى آدم ، نمىماند به تو * هرچه مىبينم در اين عالم ، نمىماند به تو شكل تو گويا ، نه از اركان عالم ريختند * عشقبازان ديدهء روشن ، چو جانت ساختند جان شيرين را به هرساعت ، فدايت ساختند * محرمان وصل ، دل دولت‌سرايت ساختند سينه‌ريشان فراق از خاك پايت ساختند * خُشك داروييى و بر بالاى مرهم ريختند در جهان ، هرگز نديدم ، روى عيش و بيغمى * فيض ابر لطف او آورد ، تا رو ، دركمى خشك شد ، كشت اميد « مطربى » از بىنمى * از گل جامى ، چسان رويد گياه خرّمى چون در آن ويرانه تخم محنت و غم ريختند فايده : در كتاب درّ النظيم « 1 » فى فضائل القرآن العظيم ، آورده‌اند كه : هركه محبوس باشد و خواهد كه از بند و زندان ، به زودى نجات يابد بايد كه اين آيهء كريمه را كه : ( فَلَمَّا دَخَلُوا عَلى يُوسُفَ . . . تا اينجا كه هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ ) « 2 » بر كاغذ بنويسد و بر بازوى راست ، بربندد و نيز ، بامداد و شبانگاه ، به قرائت مواظبت نمايد ، البتّه حق - سبحانه و تعالى - او را از آن حبس نجات دهد . ايضا فى هذا المعنى ، هركه سورهء « و الّطور » را به نيّت خلاصى از حبس ، مداومت نمايد ، البتّه از حبس نجات يابد .

--> ( 1 ) . در نسخهء استنساخ شده : ( در النظم ) . ( 2 ) . سورهء يوسف ( 12 ) ، 99 - 100 : فَلَمَّا دَخَلُوا عَلى يُوسُفَ آوى إِلَيْهِ أَبَوَيْهِ وَ قالَ ادْخُلُوا مِصْرَ إِنْ شاءَ اللَّهُ آمِنِينَ وَ رَفَعَ أَبَوَيْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَ خَرُّوا لَهُ سُجَّداً وَ قالَ يا أَبَتِ هذا تَأْوِيلُ رُءْيايَ مِنْ قَبْلُ قَدْ جَعَلَها رَبِّي حَقًّا وَ قَدْ أَحْسَنَ بِي إِذْ أَخْرَجَنِي مِنَ السِّجْنِ وَ جاءَ بِكُمْ مِنَ الْبَدْوِ مِنْ بَعْدِ أَنْ نَزَغَ الشَّيْطانُ بَيْنِي وَ بَيْنَ إِخْوَتِي إِنَّ رَبِّي لَطِيفٌ لِما يَشاءُ إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ .